Dünyaya "var" olmaya geldik ve bu uğurda neler yapmıyoruz ki? İyi şeyler yapıyoruz, güzel şeyler... Takdir ediliyoruz, yakınımızdakiler hissettiriyor bize var olduğumuzu, sevgileriyle, saygılarıyla... Ertesi gün daha iyi bir şey yapıyoruz, yapmaya gayret ediyoruz, asıl amaç elbette, sevilmek, sayılmak değil. Dünyaya geldiğimizin bir gerekliliği. Var olma savaşında kimselere zarar vermemeye çalışıyoruz, tam bir karıncaezmez duyarlılığındayız. Etrafımıza saygımızı esirgemiyoruz, sevgimizle süslüyoruz zaman zaman. Maddi çıkarlar uğruna etrafımızı yakıp yıkmıyoruz, satmıyoruz dostlarımızı, yanında oluyoruz dostların, iyi günde, kötü günde. Sağ olsunlar onlarda "var" olduğumuzun farkındalar, mutlu mesut "var" oluyoruz kendimize ayrılan yerlerde, beraberce.

Bir gün sendeliyoruz, gücümüz azalıyor, değil çevremize iyi bir şeyler yapmak, kendimize bile çekimser hatta karamsarız. "Var" olma savaşımız "ayakta durma" savaşına dönüşüyor birden. Hani sendeledik ya; dost omuzu arıyoruz dayanmak için, bir nefes almak için. Bir omuz, olmadı bir el, o da olmadı bir nefes... Hani neredeler? Yok o beklediğimiz omuzlar, o tutacak eller. Birden savaş "yok" edilmeye mi dönmüş yoksa.

"Yok" edilmek, yok edilmeyi istemek neden? Nasıl bir rahatsızlık, nasıl bir hastalıktır. Anlamak zor, anlamak imkansız. Sendeledik ya, omuz vermek yerine, omuz atmak, el vermek, yerine el çekmek, hatta çaktırmadan itmek, ötelemek.

Sendeledik ya; düşmemizi bekleyenler, hatta dizlerimizin üstünde görmek isteyenler. Gerçekten anlamak zor, gerçekten anlamak imkansız.

Her sendeleme, aslında bir silkiniştir, her düşüş şaha kalkmanın bir işaretedir aslında bizler için. Diz üstüne inmek mi? Bir tek Allah'ın huzurunda...

Her sendeleme, yeni bir tanışmadır aslında, tanımadır, dostları ve daha yakın! dostları...

Her sendeleme, "var" olmayı dostlarla sürdürebilmenin bir fırsatıdır aslında. Bunu bilen dostlarla beraber omuz alırız ve devam ederiz "var" olmaya. Diğerleri ise; işte asıl sendeleyip düşen "yok" olan onlardır. "Var" olma savaşını kaybedenler de onlar, aslında "yok" olanlar da onlar.

Biz inancımızla, "var" olan dostlarımızla "var" olmaya devam ediyoruz, edeceğiz de. "Yok" edilmek ise bize göre değil "yok" olmak hiç değil.

Biz bugün "varız" yarın da olacağız.

Asıl soru şu: Sizler gerçekte "var" mısınız ve yarın "var" olacak mısınız, olabilecek misiniz? Hemen bir ayna bulun, kendinize bir çimdik atın. Kim bilir belki de "yok"sunuz! Hiç olmadınız!