Türkiye siyaseti on yılı aşkın süre devam eden istikrar döneminin ardından yeniden bir kırılma dönemine girdi. Bir aksilik olmazsa, yıl içinde üçüncü hükümet görev yapmış olacak.

AK Parti haziran seçimlerinde tek başına iktidara gelemedi, seçimler yenilendi, bu kez tek başına iktidara geldi ama Anayasayı tek başına değiştirecek çoğunluğu elde edemedi. Dahası kendi oyu anayasa değişikliğini referanduma götürmeye dahi yetmiyor.

Sonra iki seçimde partisini birinci parti yapan Genel Başkan ve Başbakan Ahmet Davutoğlu, genel başkanlığı bırakacağını, partiyi 22 Mayıs'ta olağanüstü kongreye götüreceğini açıkladı. YaniTürkiye'de bir yıl içinde toplam üç hükümet değişmiş olacak.

Nedeni, niçini yorumcuların pozisyonuna göre fazlaca tartışıldı, tartışılmaya devam ediyor. Ancak görünen o ki yeni hükümet daha fazla sandalye için yeni bir erken seçime giderse, siyaset tarihimizin en sık hükümet değişen dönemleri arasında ilk sırayı bu dönem alacak. Hem de pek az iktidara nasip olacak güçte bir iktidar varken... Hem de, terör, ekonomi, dış ilişkiler gibi yakıcı gündemlerin ortasında, her zamankinden daha fazla birlik ve beraberliğe ihtiyaç duyarken...

***

Elbette parti genel merkezlerinde yaşanan değişimlerin yerelde de bazı yansımaları oluyor.

Dünkü Ereğli Belediye Meclisi toplantısı öncesinden herkesin konuştuğu konu buydu. Herkes aynı şeyi soruyordu: "Ne olacak şimdi?"

Mesela CHP'de Deniz Baykal yerini Kemal Kılıçdaroğlu'na bıraktığında, genel merkezin önceki dönem siyasetten farklı yollara evrilmesine bağlı olarak, yereldeki unsurlar arasındaki güç dengeleri değişmişti. Mesela, Eski Belediye Başkanı Halil Posbıyık'ın yıldızının sönmeye başladığı günlerde, halihazırda milletvekili olan Ünal Demirtaş'ın yıldızının parlaması bir şekilde bu dönüşümün kendisiyle ilişkilidir.

AK Parti'de böyle bir dönüşümün yerelde ne gibi bir dalgalanma yaratacağını kestirmek zor. Ahmet Davutoğlu'nun kendi bakış açısının ne ölçüde yereli etkileyebildiğini kestirmek kolay değil. Zira AK Parti'nin pusulası Davutoğlu'nun başbakanlığından önce de AK Saray'a dönüktü.

Bu durum, biraz da Davutoğlu'nun yerine kimin olağanüstü kurultayda aday gösterileceği ile de ilgili. Ancak kimileri Davutoğlu'nun gidişinin ardından tek belirleyici, zaten tek belirleyici olan Cumhurbaşkanı olacağından bunun o kadar önemli olmayacağını düşünüyor. Kaldı ki meselenin bir tür krize dönüşmesini engellemenin yolu da büyük ihtimalle AK Saray'dan geçiyor olacak.

Yine de ikinci adamın yedeği olmak kolay iş değil. 1990'ların ilk yarısında, Turgut Özal'ın yerini Yıldırım Akbulut'a bırakıp Köşke çıkmasının ardından, Akbulut'un (Aralarında Büyük Madenci Yürüyüşü de bulunan) birçok krizde yetersiz olduğu düşüncesi hakim olmuştu. Kongrede parti içinde olabilecek en iyi aday, yani dönemin Dışişleri Bakanı Mesut Yılmaz partinin genel başkanlığına aday oldu ve kazandı. Yine de bu Anavatan Partisinin oylarındaki çakılışa engel olmadı.

AK Parti artık Anavatan'a kıyasla çok daha tecrübeli bir parti. Ne ölçüde başarılı olurlar bilmem, ancak bu işlerin sıkıntılarını öngörmelerinin daha muhtemel olduğuna inanmak gerek.

***

Yine de düşünün...

Yerel bir siyasetçisiniz... Geleceğinize yönelik kaldırım taşları döşüyorsunuz. Genel merkezde kendinize uygun bir yönetim yapısı oluşmuş, ilişkilerinizi geliştirmişsiniz, bir sonraki dönemde milletvekili—belediye başkanı—İl Genel, belediye meclisi üyelikleri falan için her şeyin elverişli bir iklimde gittiğini düşünüyorsunuz.

Ve sonra hokuspokus!

Başbakan değişmiş, genel başkan değişmiş, partinin merkez karar yürütme kurulları yeniden oluşmuş, sizin güvendiğiniz dağlara kar yağmış. Yeni bir deste açılmış, içindeki kartlar yeniden dağıtılmış. Hiçbir şey bir önceki günün aynısı değil.

Yeni başbakanı tanıyacaksın, partinin yeni yönetim kurulu üyeleriyle yakın ilişkiler kuracaksın, Genel merkezde fındık baston dağıtacaksın. Şimdiye kadar yaptığın tüm çalışmalar çöpe gitmişken, moralin bozulmuşken hem de.

Kolay iş değil siyaset...