Yeni, şaşırtıcı bir şeyle karşılaşan insanlar, 'Bu da oldu ya, artık bir şeye şaşırmam' diye düşünürler. Yine de gelip geçen zaman önüne öyle şeyler koyar ki şaşmaktan kendini alamaz.

Çünkü ne kadar yarın ne olacağı konusunda öngörülerde bulunmaya çabalasa da, yarının ne getireceğini bilmemek bir açıdan hayatın güzelliğidir. Zira ne kadar sıkıntılı sonuçlar doğurma ihtimali olsa da şimdiye kadar yaşanmayan güzellikler de geleceğin içinde gizlidir.

7-13 Mart arasındaki hafta da bunlardan biri. Yazla başlayıp, kışla devam eden, ilkbaharla son bulan bir hafta.

Geçtiğimiz haftanın en önemli olayı Erdemir İşçilerinin yaşadığı bazı sorunlar konusunda Erdemir yönetimini daha duyarlı davranmaya davet etmek üzere yaptığı bir tür iş yavaşlatma eylemi oldu.. Eylemin nedeni niçin konusunda—güvenilmez spekülasyonlar bir yana bırakılırsa—net bir veri yok. Hem sendika, hem de Erdemir kol kırılır yen içinde kalır disiplinine son derece sıkı şekilde uydu.

Yine de eylemin gösterdiği bazı şeyler var. Bunların başında örgütlü toplumun gücü konusunda veri sağlaması ve sosyal barış için toplumun örgütlenmesinin ne kadar önemli olduğunu göstermesi geliyor.

***

Tersanelerin kapandığı dönemde, herhangi bir sendikaya üye olmayan işçilerin kent merkezine yürüdüğü hatırlanacaktır.

İşçiler Erdemir Caddesi üzerinde dönemin kaymakamı ve emniyet müdürü tarafından durdurulmaya çalışıldı. Maaşlarını alamadığı, tazminat hakları oluşmasın diye taşerondan taşerona sürülen, nihayet kendilerini kapının önünde bulan işçiler o öfkeyle kaymakamın da emniyet müdürünün de üzerine yürüyerek geçti.

Jet Yol Ayrımı diye bilinen bölgede polis ekipleri yolu kesti. Biber gazları hazırlandı. Poliste de gerilim had safhaya ulaşmıştı. Nihayet aklıselim galip geldi de işçiler bu noktada olay çıkarmadan dağıldı.

Maazallah bir kıvılcım çıksa, Ereğli'nin yıllar boyu "kara gün" olarak anacağı olaylar yaşanabilirdi. Kamu düzeni önemli ama işçilerin sorunları da önemliydi. Nitekim daha sonra açtıkları mahkemelerde bu işçilerin haklılığı teyit edildi.

O gün de örgütsüz bir eylemin ne ölçüde tehlikeli olabileceğinin anısı olarak kaldı.

***

Örgütlü toplumun önemini gösteren bir diğer olay daha yaşandı Ereğli'de...

Hatırlanacaktır Türk Metal Sendikası üyesi işçiler, Belediye Başkanı ile yaşanan bir sorundan ötürü Ereğli Belediyesi'nin önüne yürüyüş yaptı.

İşçiler sürekli Erdemir'le gerilim içinde bulunan dönemin belediye başkanına kızgındı. Türk Metal Sendikası organizasyonunda ofis yönünden sahil bulvarına, oradan da eski belediye binası önüne yürüdüler.

Sendika görevlileri yürüyüş boyunca yürüyüş kolunun belirlenen güzergahta kalmasını, belirlenen sloganların dışına çıkılmamasını, her türlü provoke ihtimalini denetledi. Belediyenin önüne gelindiğinde sloganlar atıldı, belediye çalışanları camlarda, herkes gergin halde bekleyişe geçti. Tam o anda başka türlü olsa neticesi trajik olabilecek bir olay yaşandı.

Birden kalabalığın ortasından bir patlama sesi yükseldi. Sesin yükseldiği noktada bir iki itiş kakış yaşandı. Polisler o noktaya doğru harekete geçti. Olayın bir meczubun—öyle bir anda böyle bir şeyi yapana ne denir—elindeki maytap türü bir şeyi patlatmasından ibaret olduğu ortaya çıktı.

Yine de herhangi bir izdiham yaşanmadı. Yürüyüşü örgütleyenlerden bir iki kısa uyarı ve topluluk sanki hiçbir şey olmamış gibi sükunetle dağıldı.

***

İşçilerin servislerinden inip, fabrika sahalarındaki işyerlerine yürüyerek gitmek suretiyle iş yavaşlatmaları da örgütlü toplumun önemini gözler önüne serdi.

Örgütlü olmasalar, sıkıntılardan rahatsızlık duyan birkaç işçi seslerini yükseltir, işveren bunları kapının önüne koyar, ondan sonra daha da büyük sıkıntılar yaşanırdı.

Olay örgütlü şekilde gerçekleştiğinde, işçi sendikası aracılığıyla kişisel riske girmeden derdini anlatmış oldu. Şirket yönetimi de sorunları konuşmak için işçilerle uğraşacağına, işçilerin örgütlü olduğu net bir muhatap bulmuş oldu. Kazan kazan yani...

Bu da bölgede sendikal örgütlenme çalışmalarına şüpheyle yaklaşanların gözünün içine iğneyle yazılması gereken bir (kapak oldu demeyelim, kaba tabirlerin yaygınlaşmasını teşvik etmemek gerek) ibret vesilesi oldu...