Kimi zaman, kent yaşamı, trafik karmaşası, gürültü kirliliği, stres, mecburiyetler filan derken, yaşamayı unutur, doğa denilen tek şeyin Karadeniz'den uçup gelen ak kanatlı martıların mekik dokuduğu mavi gök olduğunu düşünürsünüz; böyle bir ortamda fazlaca kalmak, ister istemez getirir iç sıkıntısını.

Bizim memleketin, Marmara'sı, İç Anadolu'su, Ege'si, Doğu Anadolu'su, Güneydoğusu hep güzeldir. Ama gözünü kaldırıp etrafına bakanlar için ta Artvin'den Sakarya nehrine dek Karadeniz bölgesi bir başka güzeldir.

Güzellik bu bölgede sadece çiçeklerin açtığı, serin bir rüzgarın çağıldadığı dallar arasında rengarenk yükselen kuşların türkü söylediği bahar ayları, buğday sıcağında, deniz mavisinde yaz ayları değildir. Baharıyla, güzüyle, yazıyla kışıyla güzeldir bizim memleket. Tek ihtiyacınız olan, apartmanlardan, İşhanlarından, süpermarketlerden çıkıp çevreye şöyle bir bakmaktır bunu görmek için.

Bakmayın siz çoğu zaman güz renklerinin hüznü çağrıştırmasına, bizim memlekette yağışlar arasında yaprak döken ağaçlar bile neşelidir. Hangi yöne gittiğiniz önemli değildir. Kent merkezinden çıktınız mı, saptığınız her yol tabiatın bin bir haliyle buluşturur sizi.

Güneşli bir güz günü, kent merkezinden çıktığınızda parlak yeşilden turuncuya, sarıdan kahverengiye kadar her tonda sıcak rengi bir harmani gibi sırtına geçirmiş bir doğa karşılar sizi...

Şırıl şırıl bir çeşmenin başında gözlerinizi kapayıp, rüzgârın fısıltısını, yaprakların hışırtısını, göçmen kuşların vedası olan tiz çığlıkları dinlediğinizde, yeniden taş devrinde tropik ormanlarda gezinen, geri kalan tüm doğanın sahibi değil de onun bir parçası olan, üstüne giydiği tüm medeniyet urbalarından, yabancılaştıran safsatalardan arınmış bir varlığa dönüşmek işten bile değildir.

İç sıkıntısı mümkün değildir böyle bir yerde. Sadece sıkıntının kaynağı olarak değil, yanınızda getirdiğiniz iç sıkıntısının bile buralarda uzun süre kalıcı olmadığı tecrübeyle sabittir.

Fizik kurallarıyla açıklayamadığınız şeylere sihir diyorlar. Gerçi uygar aklımız, kendini ikna edemediği şeyleri yok sayar ama belki de sınırlı sözcükler ve mantık dizgesi içinde izah edemediğimiz şeylerin varlığından şüphe etmemek gerekir. Batı Karadeniz kentlerinden on beş dakika açıldıktan sonra, içinizi kaplayan huzur, bir çeşit sihir değilse nedir ki? Köklerinin hepsi dururken, stresin kendiliğinden ortadan kalkmasını başka türlü açıklamak mümkün müdür?

Belki insanoğlunun mutsuzluğu, gerçek olmadığı halde değer atfedilen şeylerin peşine fazla düşmesindendir. Para kendi başına yenmez, iktidar onu kuran, ödül ve korku temelli değerler sistemi olmazsa hiçleşir. Ama karnınızın acıkması gerçektir, sıcakta terlemek, soğukta üşümek gerçektir. Bunların gerektirdiği ihtiyaçları karşılamak için yaptığınız her şey de gerçek birer faaliyettir. Gerçek olan her şey—karnınızın doyması, terlediğinizde serinlemek, soğukta ateş başında ısınmak—, onunla iştigal edeni mutsuz olmaktan alıkoyar.

Gazeteci arkadaşım Ersen Berk Çelik ile Gökçeler üzerinden Neyren Deresi'ne, oradan Kandilli'ye, oradan da Ereğli'ye döndüğümüz kısa yolculuk, her anı bir film karesi, natüralist bir tablo görünümünde bir estetik yolculuğu oldu. Nazım Hikmet'in Abidin Dino'ya "Mutluluğun resmi" diye çizmesini istediği tabloda bunlar mutlaka olmalı diye geliyor insanın aklına...

O resimde otomobiller, apartmanlar, tanklar, tüfekler, uçaklar, gemiler değil, sadece ve sadece rüzgarın ıslığı, yaprakların hışırtısı, nereye gittiğini bilmediğiniz ama bir sonraki sapakta hangi yola gideceğinizi kendinizin seçebileceği toprak patikalar, güz serinliğinde bacasından hafif bir odun ateşi yükselen küçük bir köy kulübesi olsa gerek.

Boş verin bugünlerde taş binalar arasında meşgale aramayı... Orada yapacağınız hiçbir şey, bir güz panoramasından alabileceğiniz hazzı sunmayacaktır size.

Tavsiye edilir...