İnsan çeşitli şekilde tarif edilmiştir. O mantık risalelerinde ‘derisi tüysüz, boyu doğru, tabii olarak gülen bir varlık’ olarak tarif edilmiş ise de efradını cami, ağyarını mani olacak bir şekilde “konuşan hayvan” olarak tarif edilmiştir. Ama ben bu tarifi benimsemiyor ve “El’insan hayyün natıkun” yani “insan konuşan bir canlıdır” şeklinde tarif ediyorum insanı.

Müslüman olan insanın tarifi ise çok farklıdır ve Kur’an-ı kerim Enbiya suresi 10.ayetinde Yüce Rabbimiz “şüphe etmeyin biz size öyle bir kitap indirdik ki tarifiniz  oradadır, (o tarif üzerinde) düşünmeyecek misiniz?” uyarısında bulunuyor.

Öyleyse biz tarifimizi Kur’an-ı Kerim’de ararsak en doğru tarifimizi buluruz. Çeşitli ayetlerden geniş bir tarifimiz çıkarılabilir; ama Fetih suresinin son ayeti bile bir Müslüman’ın nasıl olması gerektiğini çok güzel bir şekilde açıklıyor. Onu kafamıza koysak yeter.

Kuddüüs (tüm kusurlardan uzak)  Mevlamız o ayette şöyle beyan ediyor: “ Muhammed (sas) Allah’ın elçisidir; onun maiyyetinde (beraberinde) olanlar, (onun izinden gidenler) kafirlere karşı çok şiddetli (çok güçlü) ama kendi aralarında çok merhametlidirler; onları çokça ruku’ yaparken (benim huzurumda eğilirken), secde halinde (namaz kılarken ve iyi işler yaparken) görürsün; onlar Allahtan fazl (değer ve zenginlik)  ve hoşnutluk isterler; onların yüzlerindeki simaları secdelerin eserindendir; bu onların Tevrat’taki tarifleridir; İncil’deki tariflerine gelince onlar kafirler kendilerini  içiten içe kemirmeleri için filizini çıkaran ve güçlendiren, kökleri üzerinde dimdik duran ve ziraatçileri hayrete düşüren ekin gibidirler; Allah (cc) o ümmetlerden iman edip iyi icraatta bulunanlara mağfiret (örtülüp korunma) ve büyük ücret vaad ediyor”

Ayet-i kerimenin başındaki ‘Muhammed Allah’ın elçisidir’ cümleciğinden sonra tamamen müslüman tarif ediliyor. Önce Hz. Muhammed’in beraberinde olmak veya onun peşinden gitmek ilk şart olarak ileri sürülüyor. Daha sonra da tafsilata geçilerek Muhammed’in ümmetlerinin kafirlere (ilahi gerçeği örtenlere) karşı çok şiddetli ve güçlü, ama kendi aralarında son derece merhametli oldukları ve devamlı olarak ruku’ edip secde yaptıkları yani namaz kıldıkları/kılacakları ve bu nedenle yüzlerinde bir ışıltının (esmer de olsa, zenci de olsa) secdelerin eseri olarak kendini belli edeceği ifade edilmiş ve bu tanımın Tevrat’ta aynen geçtiği bildirildikten sonra İncil’deki tarifimize geçerek orada “filizini çıkaran, güçlenen ve kökü üzerinde dimdik duran bir ekine benzetiliyoruz”

Demek ki Müslümanların İslam düşmanlarına karşı şiddet kullanabilecek bir güçte olması ve bunun için çalışması gerekir. Ama kendi aralarında son derece merhametli, birbirini afvedici olmaları icap eder. Ayrıca Allah’ın emir ve yasakları karşısında eğilmesi ve namazdaki secdelerle birlikte çalışma hayatında onun kurallarına bağlı kalması gerekir. Zengin olmaya çalışması ve bu zenginliğini Allah’ı razı edecek bir şekilde kullanması icap eder. İşte o zaman Müslümanların alınlarında öyle bir ışıltı meydana gelir ki onu gören Müslüman hemen onunla kaynaşır; ama o ışıltıyı gören kafir veya düşman o ışıltıdan korkar ve saldırmaya cesaret edemez.

İncil’de kökleri üzerinde dimdik ayakta duran bir bitkiye benzetilmemiz çok önemlidir. Sihhatli bitkiler şiddetli rüzgarlarda yerinden oynamaz biraz eğilir, bükülür ama rüzgar geçince tekrar dikilir ve meyvesini verir.

İşte Müslüman da o bitki gibi sosyal rüzgarların esmesi yani düşmanların sözlü veya fili saldırısı karşısında yerinden oynamaz, biraz bükülür ve eğilir ama ikinci rüzgara karşı ayağa kalkmakla kalmaz bir vurdu mu Muhammed Ali gibi nakavt eder.

Bu tarifimizi bilelim ve Irak’ın işgalinde ABD’ye, Kaddafi’nin öldürülmesinde AB’ye yardım etmemizin, Suriye’nin  Eset’e karşı ayaklanmasını teşvik etmemizin açtığı yaraları aksini yaparak tedavi etmeye çalışalım. Düşmanlarımıza “ki onlar İslam’ın da düşmanıdır” fırsat verecek adımlar atmaktan sakınalım.

Muhammet Hamdi GÜNER/Emekli Müftü