Uzunca bir süredir Kadın ve çocuklara yönelik şiddet ve istismar olayları hakkında yazma ihtiyacı hasıl oldu. Fakat bu öyle menfur bir konu ki, insan yazmaktan bile hicap duyuyor.

Yine de sırf başınızı çevirerek bir kötülüğü ortadan kaldıramazsınız. Dahası, susmak, kötülüğe örtülü destekten başka bir anlama gelmiyor. Toplum içinde vukuatı ortaya çıkana kadar muteber kabul edilen insanlar, hiçbir canlı varlığın hak etmediği iğrenç şeyler yapabiliyor.

Meselenin yasal bir boyutu da var ama sadece bununla sınırlayabileceğiniz bir konu değil. Özgürlüğü tahdit, bedensel ve ruhsal bütünlüğe zarar verme, olayı gizlemek için tehdit yoluna başvurma, mağduru suçlayan ifadeler... Hepsi tek bir eylemde, aynı anda işleniyor bu suçların.

Bu işlerin faillerinin ele geçirilmesi, cezai müeyyidelerinin ağırlaştırılmak suretiyle yeniden tanımlanması ve bunların infazının tam olarak gerçekleştirilmesi işin bir boyutu. Fakat olayın bir de toplumsal boyutu var.

Eğer bir toplumda, kadına, çocuğa, kendini savunma yeteneğinden mahrum canlılara eziyet yaygınlaşıyorsa, orada çözülmesi elzem bir problem vardır.

Temel yanlışlarımız şöyle sıralanabilir:

Erkek çocuklarımızı iyi yetiştirmiyoruz, kız çocuklarımız için korkuyu, olağan yaşam ortamı olarak benimsetiyoruz. Sadece zanlının yargılanması gereken durumlarda, mağduru da yargılamayı adet ediniyoruz.

***

Bir Kızılderili öyküsü vardır.

Rivayet odur ki, bir Kızılderili bilgesi ve torunu, kabilenin alametifarikaları ile dedenin av ve savaş başarılarını temsil eden resimlerle dolu, bizon derisi çadırın önünde oturmaktadır.

Önlerinde görülmeye değer bir manzarayı izler bu ikili. Köpeklerden biri beyaz, öbürü siyahtır. Bu köpekler, küçük çocuk kendini bildi bileli çadırın önünde kavga edip durmuştur. İkisi de Kızılderili bilgenin yetiştirdiği, yanından ayırmadığı iki köpektir.

On iki yaşındaki çocuk, çadırı korumak için tek köpeğin yeterli olduğunu düşünür. Dedesi hem ikinci köpeği boşuna beslemektedir, hem de her gün kavga eden bu köpekleri birbirinden ayırma girişiminde bulunmamaktadır.

Çocuk, siyah ve beyaz köpeğin birbirini tartaklamasını bir süre izledikten sonra dedesine sorar:

"Atam, niye iki köpeğe bakıyorsun? Niye biri siyah, biri beyaz? Niye bunları ayırmıyorsun?"

İhtiyar, büyük büyük dedesinden kalma barış çubuğundan bir duman halkası çıkartarak cevaplar:

"Onlar benim için iki simge, genç adam," der. "Biri iyiliğin, öbürü kötülüğün sembolüdür. Tıpkı bu köpekler gibi iyilik ve kötülük içimizde sürekli bir savaş halindedir. Onları seyrettikçe bunları düşünür, ibret alırım. Bu yüzden de onları hep yanımda tutarım."

Çocuk araya girer:

"Peki atam, savaşı hangisi kazanacak sence?"

İhtiyar bilge, gözlerini çatışan köpeklerden, karşıda mor siluetler halinde görünen dağlara, hatta daha ötesine çevirerek cevaplar:

"Ben hangisini daha fazla beslersem o kazanır" der.

***

Yeni doğmuş bebekler, kimi beyaz tenli, kimi kızıl tenlidir. Birkaç haftalık olduklarında öyle güzel olurlar ki bakmaya doyamazsınız. Her türlü günah, kusur ve kabahatten azade, bir nevi meleklerin ışıltısını yansıtan varlıklardır. Her sene milyonlarca, yüzmilyonlarca çocuk doğar.

Bu çocuklardan birazı işçi, memur, bilim adamı, iyi aile babaları, vatanına milletine, insanlığa faydalı insanlar olarak yetişirler. Bir kısmı da fanatikler, katiller, sapıklar, zalimlere dönüşürler. Çocukken hiçbir yanlışın izafe edilemeyeceği bu varlıklar, toplumsal yaşam içinde kabullenmesi en zor yaratıklara dönüşürler.

Eğer bir toplum, zulmü, kötülüğü, cinayeti, hırsızlığı, sapıklığı kendinde bir hak olarak gören yaratıklar yetiştiriyorsa, en baştan şapkayı kucağa koyup düşünmek gerekir. Ne oldu da bu bebeler bu karanlık yaratıklara dönüştü?

Evet, yasal müeyyideler konusunda eksiklik varsa tamamlamak gerek. Fakat aynı anadan babadan doğma iki kardeşten birinin öbüründen daha makbul olduğunu benimsediyseniz, babanın anneye, ağabeyin kızkardeşe, kocanın karısına, erkeğin sevgilisine kendisiyle eşit başka bir birey olarak değil de, tapusunu üstlendiği bir meta olarak gördüğü bir toplumu olağan kabul ediyorsanız bu suçların tamamının ortağısınız demektir.