Her ne kadar aksilikler ve olumsuzluklar kadar dikkat çekmese de güzel şeyler de oluyor.

Ereğli Fiziksel Engelliler Derneği, senelerdir bölgedeki ihtiyaç sahiplerine tekerlekli sandalye edindirmeye yönelik çalışmalar yürütüyor. Doğrusu, bölgedeki hayırseverlerin desteği de gerçekten takdire şayan. Dernek yönetiminin çalışmaları ve hayırseverlerin katkıları bir araya gelince, Türkiye'nin başka bir yerinde görülmeyen bir organizasyon başarısı ve sonuç elde edildi.

Tekerlekli sandalyeler, manuel ve akülü olmak üzere iki grupta tanımlanıyor. Manuel tekerlekli sandalyeler, engellinin bir yakınının yardımıyla kullanılabilen mekanik araçlar. Bir kısım engelli, Akülü sandalyenin gerektirdiği beceriden mahrum olduğundan, bu sandalyeleri kullanmaları daha doğru bulunuyor. Manuel tekerlekli sandalye kullanıcılarının sayısı anlaşıldığı kadarıyla ortopedik engellilerin büyük bölümünü oluşturuyor.

Bazı engelliler de kendi işlerini tamamıyla kendisi görebilecek irade ve beceriye sahip. El, göz koordinasyon yetenekleri yüksek. Kimileri de sosyal hayata ortopedik engeli olmayan bazı kişilerden çok daha rahat katılabilecek seviyede eğitimli...

Gerek Manuel Tekerlekli Sandalye, gerekse de akülü tekerlekli sandalye konusunda Fiziksel Engelliler Derneği büyük bir mesafe aldı. "Yüzdük yüzdük, kuyruğuna geldik" derler ya... Bu alanda durum tam olarak böyle.

Dernek Başkanı İsmail Şentürk anlatıyor:

" Ramazan bayramından önce 10 akülü tekerlekli sandalye vermiştik. Hedefimiz kurban bayramına kadar bilgimiz dahilinde bu bölgede akülü veya manuel tekerlekli sandalye ihtiyacı olan hiç kimseyi bırakmamak. Tamamını akülü veya manuel tekerlekli sandalye sahibi yapmak hedefimiz. Fiziksel Engelliler Derneği olarak engellilere, 150'ye yakın akülü tekerlekli sandalye verdik. En büyük sorunumuz bunların tamiri. Tamirle alakalı Ereğli Belediyesi'ne tekrar çağrıda bulunuyoruz. Sandalyesi bozulan arkadaşlar için belediye bize bir birim oluşturarak bunların tamiriyle ilgilenmesini rica ediyoruz."

Başkanın iki talebi var yani. Kalan 20 civarında akülü tekerlekli sandalye için hayırseverlerin bir kez daha elini taşın altına koyması. Hallice bir sanayicinin veya birkaç işadamının bir araya gelmesiyle bu sorun sonuna kadar çözülebilir. Kurban bayramında, bayramlaşma merasimine kendi tekerlekli sandalyeleri ile gelen engelliler sadece bir adım ötede. Sonraki ihtiyaçlar toplu halde olmayacağından, onları çözmek daha kolay olacaktır.

Bu konuda duyarlı olmak gerek.

İkinci talep de sayısı iyiden iyiye artan akülü sandalye sahiplerinin tamir ihtiyacı olduğunda, problemlerini bölgede halledebilecekleri bir altyapı. Dernek başkanı bu iş için belediyede bir birim diye öneriyor. Belki mekanik konularda veya bobinaj işlerinde çalışan bir işyerinin bu alana eğilmesi de yararlı olabilir. Bu alanda eğitilecek kişilerin eğitimleri için gerekli altyapı ve girişimleri belediye veya kaymakamlık da sağlayabilir.

Çözülmeyecek bir sorun değil. Yeter ki çözülmek istesin.

***

Fiziksel Engelliler Derneği'nin bu konuda Ereğli'nin—bizim—ufkunu açtığını görmeliyiz. Bölgedeki engellilerin tarihini yazsanız, Dernek Öncesi ve Dernek Sonrası diye iki devre ayırmak gerekecek kadar çok iş yaptılar. Engellilerin eksiklerini tamamlıyorlar, tekstil, bilgisayarlı muhasebe kursları veriyorlar. Kursların sayısını arttırmaya çalışıyorlar.

Dernek başkanı İsmail Şentürk, engelliler için önemli bir rol modeli. İki nokta arasındaki intikalini sandalyesiyle yapmasına yol açan engelinin onu herhangi bir çalışmasında engellediği görülmüş şey olmasa gerek. Bilmeyen varsa öğrensin. Onun başardıkları, hiçbir bilinen engeli olmayan birinin başarabileceklerinin gerçekten ötesinde...

Başkan Şentürk bunu biliyor, aynı zamanda bu başarıyı kişiselleştirmek de istemiyor. Özel sohbetlerde, "Ereğli'de yaptığımız çalışmalar, Türkiye'nin 60 il merkezinde yapılanları geçiyor. Bunda kamu yönetiminin, hayırseverlerin, dernek yöneticisi arkadaşlarımızın büyük gayretleri var" diyor.

Çocuğumuz, kardeşimiz, yeğenimiz, kuzenimiz olan engelliler için bir şeyler yapmak, sadece Fiziksel Engelliler Derneği'nin işi değil. Öyle olursa, toplumun kalanının engellileri kaderine—durumlarındaki iyileşmeleri de tesadüflere—bıraktığı sonucu çıkar.

Mesele sadece mali konular değil... Engelliler için ayrılan bir otoparka park eden şehir eşkıyası konusunda girişimde bulunmak, engelli erişimine uygun olmayan işyerlerinin sahiplerini münasip bir lisanla uyarmak, imkanı olanların yasal zorunluluk olan engelli istihdam kontenjanlarını doldurmakta titiz davranması, aklınıza gelebilecek bir milyon şey var bu konuda yapılabilecek...

Onları yaptığınızda, daha mutlu bir toplum için önemli bir mesafenin kapandığını göreceksiniz. Zaten görüldüğü üzere istenince oluyor.

Önce istemek lazım.