Gazeteci sıfatıyla belli etkinliklere katılmak, köşe yazıları açısından acayip bereketli bir toprak sağlar. Yeri geldiğinde bunlar yazılır çizilir, cevaplanan olur, unutulan olur.

Fakat bazı konular var ki üstünde tam bir yazı yazmak için yeterli kapsamda sözcük üretmek işi abartmak olur. Bunları da yeri geldiğinde anmak üzere heybeye atarsınız.

Bu hafta—yani geçtiğimiz cumartesiden bu güne dek—heybenin içine atılan konular epey birikmiş...

Neler kalmış bakalım...

BİR

Geçen hafta CHP ilçe kongresine katıldık. 415 üyenin oy kullanması gereken kongrede 240 oy kullanıldı. Boşlar ve geçersizler (32 boş-8 geçersiz) çıktığında 200 oy tek aday Şerif Sertan Ocakcı'ya çıktı. Hayırlı olsun.

Önce geçersiz oylardan başlayalım. Delegelerin belki yarısı tanıdık isimler. Hepsinin belli bir siyasi geçmişi var. Dahası CHP yaş ortalaması gün geçtikçe yükselen bir parti. Tecrübe miktarı da yüksek. Böyle bir gruptan, kasıt olmadıkça 8 geçersiz oy çıkmasını beklemek zor. Demek ki onlar da karşıt kamptan.

Geçersiz oyların menşei belli... Onlar, Ocakcı değil başka birini başkan olarak görmek istiyorlar ve kendi adayları başkan olmayacaksa, kimsenin başkan olmasını istemiyorlar. "Ya benimsin ya toprağın" halinin politik versiyonu yani...

Fakat asıl önemli kongreye katılmayan 175 delege... Delege seçimleri yeni yapıldı. İlk kez kongrede oy kullanacak delegelerin belli bir heyecanı olması gerekir diye geliyor akla. Demek ki daha önce de delegelik yapmış kişiler bunlar. Hal böyle olunca, bunların politik görüşler konusunda net kişiler olduğu sonucu da ortaya çıkıyor. Eğer bu kişiler kongreye katılmadıysa, Ocakcı'nın muhalifi olarak kabul edilmeleri mantıksız olmaz. Yani adayları olmadığından kongreye gelmediler...

Toplam delege sayısının yarısını alamamış bir ilçe başkanının, yapması gereken ilk iş parti tabanı ve tavanında muhaliflerle arasına duvar çekmek değil, duvarları kaldırmak olmalı... Bu ilk kongrede de böyleydi, bugün de böyle. Yoksa 2019'da işler daha zor olacak CHP için.

İKİ

İnsan Hakları Günü dolayısıyla düzenlenen toplantıya katıldık. Salon küçüktü, gazetecilerin ayakta kalmasını Eyüp Bektaş büyüğümüz yazdı. Bu konularda duyarlı olunmasını istedi. Aynen katılıyorum.

İnsan Hakları Günü'nde bir panel ortamı düzenlenmiş. Alanlarında yetişmiş isimler, İnsan hakları kavramının spesifik uygulamaları ve yasal altyapı konusunda bilgi verdi. Kimi konuyu daha geniş çerçeveden ele aldı. Ama lafı dolaştırmadan söyleyeyim, salonda bu konularda bilgilendirme ihtiyacı içinde olan kimse yoktu. Hepsi bu konularda kendi fikir ve bilgi dağarcığını tamamlamış kişilerdi.

Fakat İnsan Hakları Günü denilince, kavram ve buna dayalı etkinliklerin her tarafından sahipsizlik aktığını düşünmeden edemedim. Kimi zaman müstehzi tebessümlere yol açan günlerin bile bir çelenk töreni olur, okullarda etkinlikler düzenlenir. Salon programları yapılır. Böyle önemli bir günde daha fazlasının yapılabilmesi gerekir.

Paneller yapılmasın demiyorum. Bunlar da önemli ama eğer insan hakları ihlallerine muhatap olması muhtemel dezavantajlı gruplara yönelik çalışmalar yapılmayacaksa, dostlar alışverişte görsün babından insanları toplamaya gerek yok.

ÜÇ

AK Parti İlçe Başkanı Mehmet Fatih Çakır ve ilçe yönetimi Muhtarlar Derneği'nde bir istişare toplantısı düzenledi. Muhtarlar meramlarını anlattı. İlçe başkanı bu konuda yapılması gerekenlere, yapılanlara ilişkin bilgi verdi.

Bu güzel bir ortam. Devam edileceği açıklandı ama daha önce de düzenli denilen etkinliklerin ilk toplantıdan sonra tekrarının gelmediğine o kadar çok tanık olduk ki bu sefer farklı olacağına inanmak zor.

Fakat iş sadece iktidar partisiyle sınırlı kalmamalı. Bu türden istişare toplantıları, muhalefet partileriyle de yapılmalı. En azından muhalefet partileri de burada demokrasinin daha iyi işlemesi açısından bir imkan bulunduğunu görmeli. Yoksa unvanlarının anlamı bağımsızlık demek olan muhtarlar, tek bir siyasi partiye angaje algısına muhatap edilir ki bu istenen bir şey değildir..

Kaldı ki istişareden kimseye zarar gelmez.