Herkesin kendisi, çevresi ve ülkesi ile ilgili hayalleri vardır. Bu hayaller, başka zamanlardan ziyade bahar aylarında depreşir. Hani halk arasında söylenen, "Nisan-Mayıs ayları, gevşer gönül yayları" deyişinde olduğu gibi...

Bir çimenliğe uzanıp, en sevdiğin üç şiiri, en sevdiğin romanın en çarpıcı bölümünü tekrar okumak fena olmazdı mesela. Havalar biraz daha ısınırsa, bir yerlerden bir hamak uydurup, okuduğun gazeteyle yüzünü ışıktan koruyarak uyumak...

Bir erik ağacının çiçek açtığını, çiçeklerin taçyapraklarını döktüğünü, sonra tomurcukların içinden yaprakların çıktığını günden güne izlemiş olanlar, her yeni günün ne kadar heyecan verici olduğunu daha iyi bilirler. Gündönümünün ertesinde güneş her gün biraz daha dik bir açıyla toprağa gönderir ışıklarını. Doğrusu, o güneşin en güzel ışınları da bizim memlekettedir!

***

Muhayyileyi özgür bırakmak gerek... Kendi başına kaldığında insan zekası ve hayal gücü doğrunun ne olduğunu kolayca bulabilir.

Bu haftanın başı itibarıyla Kütüphaneler Haftası başladı, ilçede çeşitli etkinlikler düzenlenecek. Halk kütüphanesi bununla ilgili duyurularını yaptı.

Kütüphane dediğiniz, internet ve arama motorları icat edilmeden önce, bilmediğiniz şeyleri öğrenmek için sefer düzenlediğiniz, bu arada binbir türlü macera yaşadığınız mekanlardı. Kimi zaman bir bilgi kırıntısını on kitap kurcalayarak bulur, başka bilgi kırıntılarıyla bağıntı kuracağım diye kafa patlatırdınız. İnsan zekâsının gerçekten işe yaradığı günlerdi onlar...

Evde annelerin pişirdiği lezzetli yemeklerin yerini, bir hazır yemek kültürünün nasıl da kolayca aldığını açıklamak kolay değil. Sanırım problem en başta o lezzetli yemekler arasında, sadece sağlıklı olduğu için yenilmesi gereken daha az lezzetli yemeklerdi. Sonra hazır yemek hayatımıza girdi, ev yemeklerinin bile Isıt-Ye modelleri çıktı artık. Neredeyse ev yemeği yok olmaya yüz tutmuş geleneksel sanatlar arasında yerini almaya doğru gidiyor.

***

Kütüphane ve ev yemeği metaforları sırf muhayyilenin serbest kalmasının sonucu ortaya çıkan başıboş düşünceler değil.

Gidin bir öğrenciye, bir soru sorun. Bilenler biliyordur mutlaka ama çoğunlukla size şıkları soracaklardır. Daha da zorlandıkları zaman açarlar cep telefonlarını, bilgisayarlarını, bir arama motoruna soruyla ilgili birkaç veri yazarlar, bu soruyu çözüp internete koymuş becerikli biri mutlaka vardır. Siz cevabınızı alırsınız, öğrenci darda kalmaktan kurtulur.

...mu acaba?

O cevaba öğrencinin kendisi ulaşması halinde, elde edilen sonuç daha değerli olmaz mıydı? Arama motoruyla bir neticeye ulaşmak da belli bir donanım gerektirir ama öğrenci bu durumda bilginin üreticisi ve geliştiricisi değil, tüketicisi durumunda kalmıyor mu? Bunun dünya derecesi yapmak isteyen bir vücut geliştiricinin, bir gün günde yüz kere kaldırması gereken halterden bıkarak, onu kaldıracak bir makine icat etmesiyle bir benzerliği yok mudur? Veya farkı nedir?

***

Eğer bugün, kapalı bir büroda köşe yazmak olmasa, fındık ağaçları arasındaki bir çimenliğe eski bir kilim atıp bunları düşünmek vardı.

Ama kapalı bir büro, yazılması gereken yazılar var. Referandum yaklaşıyor, siyaset ısınıyor. Hayatın kendisine geniş açıdan bakma fırsatı bırakmayan binbir türlü gelişmelerin yarattığı girdap içinde savrulup duruyoruz. Hayat mı bizi yaşıyor, biz mi hayatı yaşıyoruz belli değil.

Kimbilir, belki bu paradoksun çözümü var mıdır diye kafa patlatacağımıza belki de bir arama motoruna yazıp çözüm aramak daha kolay ve kısa bir yoldur. Belki kimileri böyle yapmayı daha doğru buluyordur.

Tüm kabahat bahar aylarının. Bahara uzak kalmış birinin aklına bile böyle şeyler getirebiliyor.

Not: Bugün saat 12.30'da sahil bandında Kütüphaneler Haftası kapsamında kitap okuma etkinliği var. Orada yeterli çimen de, gölge de vardır diye hatırlıyorum. En sevdiğiniz şiir kitabınızı alıp gelin.