Ereğli'de toplanan 6 tır dolusu insani yardım malzemesi, Halep'te savaştan mağdur olan insanlara ulaştırılmak üzere yola çıkarıldı.

Hangi etnik kökenden olursa olsun, Halep, Türkiye'de yaşayanlar için önemli bir kenttir. Nüfus olarak Yarısını Araplar, Yüzde kırkını Türkmenler, gerisini ise Ermeni, Süryani, Yahudi, Kürt, Çerkez; birçok etnik kökenden insan oluşturur. Kent merkezinin nüfusu 1,7 milyon kişidir.

Osmanlı İmparatorluğu'nda Bursa ve İstanbul'dan sonraki en önemli dokumacılık merkezi Halep idi. O zamanlar İstanbul'dan sonra ikinci en büyük ticaret merkezi ve altın çarşıları Halep'teydi. Arap harfleriyle ilk matbaa İstanbul'dan önce Halep'te kurulmuştur. Kent ve civarında, Selçuklu, Eyyubi, Memlük ve Osmanlı izleri bulunur. Öyle bir kültür mekanıdır ki, 2006 yılında İslam Kültür Başkenti unvanına layık görülmüştür.

Kültürü Türkiye kültürü ile öylesine içedir ki, "Halep oradaysa arşın burada" diyerek meydan okuruz, Aşık Garip, "İşte geldim gidiyorum/Şen kalasın Halep şehri Çok nan-ü nimetin yedim/Helal eyle halep şehri" der. Kadirli bölgesine atfedilen bir türkü de "Koca Halep derler yiğit vatanı /Aramazlar gurbet elde yiteni /Ak göğsün üstünde çakır dikeni /Bitmeyince gönül yardan ayrılmaz" diyor.

Yani Halep, Anadolu'nun ayrı düştüğü bir akrabasıdır denilse yeridir.

***

Hiçbir savaş, gündelik işinde gücünde, yaşam gailesi peşindeki sıradan insanların doğrudan eseri değildir. Muharebe kararlarını vermezler, çocuklarının savaşlarda ölmesini istemezler, kadınlarının ekmek bulmak için çöpleri karıştırmasını istemezler. Her şey olduğu gibi devam etsin, hiçbir şey değişmesin ister onlar.

Ne yazık ki, birileri bir tepede başka bir bayrağın dalgalanmasına karar verip, ordular çelik lejyonlarını sahaya sürüp demir kuşlarını havaya saldığında, önce vatan için onların ölmesi beklenir, onların evi barkı yabancı askerlerin barınağı; soğuk kış toprağı döşekleri, yıldızsız geceler yorganları olur. Kazanç başkasına, fedakarlık sıradan insanlara düşer. Tüm savaşlarda, acıyı mahrumiyete katık etmek, mihnetleri yol arkadaşı etmek düşer genelde bu insanlara.

Ayrıntılara girmeyelim. Özetle 2011 yılından itibaren Suriye'de çıkan çatışmalar Halep'e de sıçradı, kentteki birçok dünya mirası listesindeki eser harap edildi. 2016 yılının sonlarında bombardıman nedeniyle kentte yaşayan halkın büyük bölümü için'Çok nimetin yedim, Helal Eyle Halep Şehri' deyip, demir çarık, demir asa yollara düşmekten başka çare bırakılmadı.

Okulda girdiği sınavın sonucu üzerine kaygılanan çocuklar, yarın babasız kalıp kalmayacağını düşünmeye başlar böyle zamanlarda. Babalar eve nasıl ekmek getireceğini düşünmeyi bırakır, ailesini en güvenli nereye bırakabileceğini düşünür. Karnını doyuracak aş, içecek su, kimi zaman berrak bir havayı solumak bile lüks olur böyle zamanlarda.

***

Vicdan olgusunun külliyatlı bölümü, kendimizi başkasının yerine koyabilmekle ilgilidir. Hani empati dediğimiz şey. Kendine yapılmasını istemediğin şeyleri başkalarına yapmamak; kendin için istediğini başkası için de istemek aynı zamanda adaletin de iki büyük temel direğinden (Öbürü akıldır) biridir.

Bu yüzden, Ereğli'den çeşitli gıda ve insani malzeme yüküyle Halep'e doğru yola çıkan altı tırın, Ereğli'nin, Belediyenin, Erdemir'in, Türk Metal'in, gönüllü bağışçıları örgütleyen Beşir Derneği'nin, çorbaya bir tutam tuz katan herkesin, buradan bakıldığında dünyanın öbür ucu kadar uzak gözüken bir menzilde acı çeken insanlarının yerine kendini koymasının semeresi olarak değerlendirilmesi gerekir.

Pazaryerinden, Sobacılar Çarşısından, Devrim Bulvarından, Uzunkum'dan, Meydanbaşı'ndan, Kepez'den, Erdemir Caddesi'nden birileri güneydoğuya dönüp, bin kilometreyi aşkın uzaklıktaki bir kentte yaşayan küçük bir çocuğun elinde bir kraker paketi olduğunu bilme ihtiyacının bir göstergesidir bu.

O altı tır, binlerce kişinin acı çekenleri görmemek için başını çevirmek yerine "Halep oradaysa Ereğli burada" diye seslenmesinden başka nedir ki?