Bilge Anadolu'nun ağıtlarından biri, "Giden yolunan gitti/Esen yelinen gitti/Feryadı bizde kaldı/Solan gülünen gitti" der...

Yazılıp yazılacak ne varsa yaşamın sekteye uğradığı anlarda anlamsızlaşır, yok olup gider. Ebediyete intikal edenlerin ne kadar iyi insanlar olduğunu yokluklarında hatırlamanın verdiği hicaptan bir şey yazamazsınız.

Orhan Veli'nin "Bakakalırım giden geminin ardından/Atamam kendimi denize, dünya güzel/Serde Erkeklik var/Ağlayamam" derken ne demek istediğini güzel insanların "bir namazlık saltanatı" esnasında daha iyi anlıyor insan.

İyiler öldüğünde kalanlar eksik kalır; hem kayıplarının yerinin dolmayacağı bilgisiyle, hem de onun gidişiyle ebediyen eksik kalacaklarını bilmenin hüznüyle kalırlar... Giden dostlar yokken de takvim yapraklarının birer birer döküleceğini bilerek...

Yağmur Atsız'ın şiirindeki gibi...

Çözülen bir yün yumağı

Akıp giden günlerimiz

Mezar taşlarından suskun

Telaşsız sessiz sitemsiz

Savrulan yapraklar gibi

Akıp giden günlerimiz

Cenaze törenlerinde

Telaşsız sessiz sitemsiz

Bir suçluyu aklar gibi

Akıp giden günlerimiz

Sanki bir sır saklar gibi

Telaşsız sessiz sitemsiz

Doğmayan şafaklar gibi

Akıp giden günlerimiz

Haksız ittifaklar gibi

Akıp giden günlerimiz

Bir kitaba başlar gibi

Koşarken yavaşlar gibi

Düşen arkadaşlar gibi

Akıp giden günlerimiz

***

Cahit Sıtkı, "Neylersin ölüm herkesin başında, uyudun uyanamadın olacak, kimbilir nerede, nasıl, kaç yaşında, bir namazlık saltanatın olacak, taht misali o musalla taşında" diyor. Her nefis ölümü tadacak ama ani ölüm her halükarda kalanlar için kolay değil.

Bazı ülkelerde en büyük dualardan biri, "Allah ani ölümden esirgesin" şeklindedir. Gerçekten de ani ölüm, katlanması en zor olan ölüm şeklidir. Cumayı Cumartesiye bağlayan gece, aniden fenalaşan meslektaşımız Yalçın Kasapoğlu'nun aramızdan ayrılışı da işte böyle oldu.

Çok sohbet etmişliğimiz vardır. Siyaset, basın, ticaret... Her şeyi gülümseyerek konuşabilen ender insanlardan biri olarak tanıdım kendisini. Siz bu satırları yazarken sindirmiş olur muyuz bilmem ama onların yazıldığı şu an itibarıyla hala yokluğuna inanabilmiş değiliz.

Yalçın'ı son olarak Emniyet Müdürlüğü ve Şoförler Odası'nın düzenlediği trafik korteji anında gördüm. Ben belediyenin hizmet araçlarının birinin üstünde, o da Müftülüğe doğru giden ara sokağın başında korteji fotoğraflıyorduk. O benim resmimi çekti mi emin olamıyorum, ben deklanşöre bakarken, yüreğinden taşan bir gülümseme yayıldı yüzüne, deklanşöre bastım.

Aracın üstündeki o kontrolsüz anda net bir resim olmadı ama korteksimde ebediyen kalacak sıcak gülümsemesi, o gülüşün ardındaki yürek net olarak çıkmış.

Güle güle Yalçın...