Afrika atasözü, "Filler tepişirken olan karıncalara olur" der... Sahiden de iktidar kavgalarının olağan mağduru sıradan insanlardır çoğu zaman...

Zonguldak'ta FETÖ/PDY soruşturması kapsamında kayyum atanan iki maden şirketinde 282 maden işçisine toplu çıkış verildi. Konu yabancı değil, İşçilerden 85'i, yaklaşık 4 aydır maaşlarını alamadıkları gerekçesiyle 11 gün boyunca "Madenden Çıkmama" eylemi yapmıştı.

282 Maden işçisi ne demektir biliyor musunuz? Ortalama dört kişilik ailelerden oluşsalar bini aşkın kişinin ekmeksiz kalması demektir.

Denilecek ne var? Hükümet Soma Maden kazasının ardından çifte asgari ücret verdiğinde de özel maden ocaklarının kepenk indirmesi işçiler kadar kime zarar verdi?

Daha önce, özelleştirme, rödevans sahaları paylaşımlarında, TTK'da çalışması muhtemel insanların özel sektörün çoğu noktada (Bazıları sahiden işyeri güvenliği konusunda titizdi) kölelik koşullarına mahkum edilişini unuttuk mu?

Kandilli Alacaağzı'nda işveren ve TTK arasındaki rödevans sözleşmesinin maddelerinde yaşanan ihtilafın neticesi kimin başına patladı? Zonguldak'a yürüyen emekçilerin, işçilerin başına patladı değil mi?

TTK'da zararı azaltmak için bazı asli işlerin taşerona devredilmesinin ceremesini işçiden başka çeken olmuş mudur? Taşeron firmalarda geçirdiği iş kazalarında ölenlerin sorumluluğunu Allah rızası için paylaşan bir yönetici var mıdır?

Türkiye'nin her tarafında FETÖ operasyonlarında kayyum atanan işyerin çalışanlarının, onların ailelerinin mağduriyeti bu toplumun, bu devletin, konu kimin alanına giriyorsa bazı bakanlıkların derdi mi değil mi? Yoksa buralarda çalışan herkesi—Allah göstermesin—terörist mi kabul etmek gerek?

Gerçekten de filler tepişirken olan karıncalara oluyor...

***

Şimdi bu 282 işçi İşkur'a gidip işsizlik maaşı başvurusunda bulunacak. Devlet-i Ali, onların sorunlarını hiç değilse bir süreliğine çözecek, bir asgari ücret ve daha altında maaşlarla bu ailelerin yaşayacağı travmayı süspanse edecek. Bu olması gereken bir şey...

Fakat ne yazık ki olması gerekenlerle, olanlar arasında öyle bir uçurum var ki, gönlün, iyi niyetin arzuladığı, aklın emrettiği şeyler, temenniden öte geçemiyor.

Bu işçiler arasından biri, hadi temsilen Ali diyelim. Ali işyerinden çıkış verildikten sonra İşkur'a gider. İşkur'da onunla ilgilenmesi için bir görevliye yönlendirilir. Kendisinden işyerinden çıkış verildiğine dair belge getirmesi istenir. İşyerinden bu belgeyi almaya gittiğinde, belgeyi almak için tüm maaş ve tazminat alacaklarının ödendiği, işyeriyle bağının kesildiğine dair bir belgeye imza atması gerekir. Bu belgenin olmaması durumunda açılacak bir mahkemenin karar metniyle işsizlik maaşı başvurusunda bulunması gerekecektir.

Ali'nin durumu bu noktada karışıyor. Zira aynı işyerinde yıllardır çalışmaktadır. İhbar ve kıdem tazminatları ödenmemiştir. Bu gidişle ödeneceği de yoktur. Dahası içeride maaş alacağı da kalmıştır. İmzayı atarsa bu haklarından feragat etmesi gerekecektir. İmzayı atmazsa da işsiz kaldığı sürede devletin verdiği üç kuruş işsizlik maaşından olacaktır.

Ali'yle birlikte 282 işçinin İŞKUR kapısında içine düşeceği ikilem bu.

***

Ali'nin zararı sadece yukarıda sayılanlarla da sınırlı değil. Çünkü devlet yeraltında çalışanlara emeklilikte yaşa takılmamaları ve prim günü avantajları sağlıyordu. Ali beş sene sonra, hayli genç sayılabilecek bir yaşta emekli olabilecekti. Ancak bir daha yeraltında iş bulma ihtimali düşük. Yerüstünde iş bulacak ama bu kez de emeklilik için onbeş sene daha çalışması gerekecek.

Bugün için Ali'nin de aralarında bulunduğu 282 işçinin durumunu konuşuyoruz ama Soma yasasının ardından, Kandilli'de, Kilimli'de faaliyetlerine son veren, ara veren işletmelerden işten çıkarılan binlerce kişinin trajedisi aynı.

Teselliyle, avunmayla geçiştirilecek zararlar değil bunlar...

Bu nereye kadar gider? İnşallah ebediyyen değil.

Zira...

Yine bir Afrika atasözüyle tamamlamak gerekirse...

Sular yükseldiğinde balıklar karıncaları yer, sular çekildiğinde ise karıncalar balıkları...