Memlekette sıkıntı, politikacıda mazeret bitmez.

Seçim zamanı oy verdiğiniz siyasiler, koltuklarına yerleşince, sanki o koltuğun bakımı ve onarımı, tozunun alınması için seçilmiş gibi davranmaya başladığında, seçmenin büyük bölümü yaptığı tercihlerin sonucuyla yüzleşir.

Aslında bize gerçekten çok yetenekli, deha seviyesinde zeki, kürsüye çıktığında tüm rakiplerini yerle bir edecek siyasetçi mi lazım, siyasetçinin ortak problemler için elini taşın altına koyması, ısrarla peşinde koşması mı lazım sorgulamak gerekiyor.

Gerçekte siyasetçilerimiz söz sanatları alanında göstermeye çok hevesli oldukları kadar, iş bitirmekte de hevesli olduklarını gösterseler, Ankara'ya giden her siyasinin arkasından bakakalmazdık.

Maalesef eldeki malzeme bu galiba...

***

Bir fıkra gördüm, bunlar aklıma geldi...

Fıkranın kahramanı olan üç köylü kadın, selvi ağaçlarının gölgesinde kadın çeşme başında toplanmış konuşuyor, biraz ötede de ihtiyarın biri oturmuş, kadınların çocuklarını methetmelerini dinliyormuş.

Fıkra bu ya... Kadınlardan biri: "Benim oğlum öyle marifetlidir ki, hiç kimse bu konuda onunla boy ölçüşemez...Tam bir cambazdır o! İp üzerinde bir yürüse de görseniz" demiş.

Evlatları söz konusu olduğunda, hiçbir anne kendisininkinden değerli bir varlık tanımaz. İkinci kadın heyecanla söze dalmış:
"Benim oğlumun sesini bilseniz, dedi.Tıpkı bir bülbül gibi şakır.Yeryüzünde hiç kimsenin böyle bir sesi yoktur.Allah vergisi maşallah..."

Bu esnada üçüncü kadın sesini çıkarmamış. Diğer iki kadın ona şöyle sormuş:

"Sen çocuğunu niye övmüyorsun? Nesi var ki?"

Üçüncü kadın, "Valla benimki öyle normal bir çocuk, özel bir marifeti yok. Ne diye durup dururken öveyim onu" der.

Kadınlar sırayla köy çeşmesinden kovalarını doldurup evlerine giden yolu tutmuş. Bu arada kadınları dinleyen yaşlı adam da peşleri sıra yürümeye başlamış.Kadınlar ağır kovaları taşımakta güçlük çektikleri için ara sıra duruyor ve dinleniyormuş. Her birinin sırtları tutulmuşken, fıkra bu ya üç kadının da çocukları yola çıkarak annelerini karşılamış.

Birinci çocuk hemen elleri üzerinde havaya kalkmış, çeşitli marifetler göstermiş, kadınlar gözleri hayretten büyümüş halde, "Aman ne kabiliyetli çocuk!" demişler. İkinci çocuk altın gibi bir sesle öyle güzel şarkılar söylemiş ki kadınlar gözleri yaşlarla dolu hayranlıkla dinlemişler.

İki arkadaşıyla birlikte annesini karşılayan üçüncü çocuk hiçbir şey demeden veya yapmadan atıldığı gibi annesinin elinden kovayı almış ve eve kadar taşımış.

İlk iki kadın bu arada kendilerine yetişen ihtiyara dönüp, "Bizim çocuklarımız hakkında ne diyorsun," demiş.

İhtiyar bu beklenmedik soru karşısında, "Çocuklarınız mı?" demiş. Çocuklardan hangisi kimin çocuğu bilmiyorum. Yalnız biri vardı, annesinin elinden kovayı alıp eve taşıdı. Onu çok beğendim!"

***

Kamusal alanda boy gösterdiklerinde siyasiler de bu çocuklar gibi davranır.

Kimisi ne kadar iyi takla atabildiğini—ki buna genelde başarıyı üstlenme, kabahati başkasına atma olarak rastlarız—göstermeye çalışır. Bu siyasileri dinlediğinizde, onun dışında tüm siyasilere, idarecilere, hatta kendinize kızarsınız. Bunca liyakatlı birine reva görülenlere hayıflanmadan edemezsiniz.

Siyasetçilerin kimisi de ağzının ne kadar güzel laf yapabildiğini sergilemeye başlar. Bu lafazan siyasetçi türünün ekmek kapısı ikna kabiliyetidir. Ağzınız açık dinlersiniz onu. Hep olduğu yerden daha iyi bir yerde olması gerektiğini teslim etmekten başka yapacak bir şey yoktur.

Fakat ülkenin, yaşadığınız kentin, mahallenin, sizin sırtınızda yüke dönüşen problemleri kaldırmayı görev edinmiş siyasetçinin bu şekilde davrananlardan daha fazla takdir edilmesi açıktır. Tıpkı yukarıdaki fıkrada özel yeteneği elindeki kovayı alıp eve götürmek suretiyle annesinin yaşamını kolaylaştıran üçüncü çocuğun, ömrün bilgelik çağına gelmiş ihtiyarın nezdinde daha muteber olması gibi...

Bunlardan bugün kaç tane kalmıştır dersiniz?

Muhtemelen hiç.

Olsa dükkan sizin.