Türkiye Taşkömürü Kurumu'nca Alacaağzı Müessesesi'nin rödevans ihalesinin ikincisi de katılan kimsenin olmaması nedeniyle sonuçsuz kaldı.

Mesele sadece 10 ila 15 milyon ton rezervli bir ocakta üretimin son bulması değil. Bu ocak, on yılı aşkın bir süre önce özel sektöre devredilmiş dahi olsa, fiilen 850 kişilik bir istihdamla, çoluk çocuk, bunlarla varlığını sürdüren esnaf grupları derken, kasaba büyüklüğünde bir nüfusu besliyordu. İlk rödevans sahibinin sahadan çekilmesiyle birlikte işsiz kalan bunca kişi, Türkiye Taşkömürü Kurumu'nun açtığı ihalenin ikincisinin de başarısız olmasıyla umutlarının sınırlarına dayandı.

TTK'nın ocağın çalışabilir durumda kalması için gerekli çalışmayı hiç değilse ihaleye kadar yapacağı söylendi. Bu çalışmanın ne ölçüde yeterli olduğu şu an itibarıyla bilinmiyor. Bundan sonra ne kadar bu çalışma devam edebilir o da belli değil.

Yıllarca yer altında çalıştıktan sonra emekliliğine kısa bir süre kala yerüstünde başka işlerde çalışmaya mecbur bırakılan maden işçilerinin mağduriyeti de cabası...

Son yasal düzenlemeyle, yeraltı madenciliğinde en az iki asgari ücret alan 850 kişilik bir istihdama erişmek kolay iş değil. Asgari rakamdan maaş aldığını düşünsen, ilçe ekonomisine 27 milyon 360 bin liralık bir katkı anlamına geliyor. Kocaları işsiz kalan eşler, babaları boynu bükük kalan çocuklar diye düşündüğünüz zaman da mantık başka bir noktaya geliyor:

Bu işin bir sorumlusu olmalı...

***

Şimdi (özellikle iktidar partisi mensupları arasından) birileri çıkıp, daha önce bu sorunun çözülmesi için ellerinden geleni yapacaklarını söylememişler gibi çark ederek şunu söyleyebilir:

"E özel sektör almak istemedi, biz ne yapalım!"

Onu da bir zahmet işsiz kalan madencilere, kocası eve ekmek getiremeyen kadınlara, onların çocuklarına açıklamaları gerek.

Elbette siyaset kurumundan böyle bir şey beklenmez. Beklenmemesi gerektiğinden değil, bizim siyasetçiler benzeri durumlarda sorumluğu kendilerinden başka bir sebebe atmaya alışkın olduklarından...

Beş bin kişinin çalıştığı tersaneleri düşünün. Yaklaşık dört bin beşyüz kişi burada bulduğu işten mahrum şu anda. Asgari ücret olsa, sadece işçiler üzerinden yıllık 64 milyon 200 bin liralık bir ekonomik girdi sözü edilen. Çalışanların kalifiye niteliklerinin yüksek olduğunu düşünürseniz bu rakam daha da büyüyor.

Bu kaybın telafisi için mücadele ettiklerini, bunu namus meselesi saydıklarını belirtenler, sonra şu bürokrat, bu bakanlık diyerek sorumluluktan kurtulmaya çalışmadı mı?İşçi almamak suretiyle TTK'yı kapanma noktasına getirmenin sorumluluğu şuraya buraya izafe edilmiyor mu?

Bu kayıpların nedeni siyaset kurumudur... Özellikle de iktidar partisinin Zonguldak vekilleri, teşkilat yöneticileri bu işlerdeki çözümsüzlüğün esas sorumlusudur.

Ne yazık ki, siyasetçilerin üstlenmediği durumlarda fatura emekçilere kalıyor.

***

Konu Alacaağzı...

Bundan sonra ne olacak?

Birinci yol, üçüncü bir ihalenin yapılması... Bu durumda siyasiler problemin çözümü konusunda samimiyse, ihalenin özel sektör için cazip bulunmasını engelleyen faktörler üzerinde çalışma yapmalı. İnşallahla, maşallahla bu işlerin olmadığı ortada... Netice almak için bugünden kolları sıvamak zorunluluğu var.

İkinci yol, Alacaağzı'nın TTK eliyle işletilmesi, yani devletleştirilmesi... Bunun için de siyasilere ve kamuoyu oluşmasında etkisi bulunan kanaat önderlerine görev düşüyor. Bu ocağın değerini, istihdama katkısını, bölge için anlamını Enerji Bakanlığı'na anlatmak herkesten önce siyasetçilerin ödevi değil mi?

Üçüncü yol ise –insanın söylemeye dili varmıyor ama—bu ocağın kaderine terk edilmesi... Şimdiden asıl amacın bu olduğuna yönelik kamuoyunda şüpheler oluşmaya başladı. Bunu yapmak için siyasilerin şimdi yaptığından başka bir şey yapmasına gerek yok. Can yakan problemleri öteleyen kıvırma söylemlerine devam eder.

Millet de günü geldiğinde faturayı (kime dersiniz?)keser.