Bugün, güney ve kuzey yarımkürede bahar ekinoksu... Kavuşmak istediğimiz günler duman duman burunlarda tütüyor.

Bugün Güneş ekvatora dik açıyla vuruyor, gece ve gündüz birbirine eşit. Gün ışığı hem güney yarımküreye, hem de kuzey yarımküreye eşit oranda vuruyor. Güney ve kuzeyi aynı miktarda ışıkla aydınlatıyor. Kutuplar bile gün ışığının vurması açısından birbirine benziyor.

Dünyanın her zaman en çalkantılı bölgelerinden biri olan Ortadoğu'da yan yana yaşamaya mecbur ülkeler huzursuzca kıpırdanıyor, en ufak bir kıvılcımda birbirinin gırtlağını arıyor. Sadece ülkeler değil, halklar da kendi içinde bir ayrışma, ötekileştirme sürecinde.  İçinde Türkiye'nin de bulunduğu coğrafya cayır cayır yanıyor.  Savaş, terör, şiddet alevleri her geçen gün başka bir yerden yükseliyor.

Bugün 21 Mart... Türk, Fars, Arap, Kürt... tüm Ortadoğu, Kafkas, hatta bazı balkan halklarının ortak bayramı... Soğuk, karamsar kış günlerinin ardından toprağın ve doğanın uyanışının, yılın ilk tomurcuklarının topraktan fışkırmasının, ağaçların ilkbaharı çiçeğe durarak selamlayışının kutlandığı bir bayram.

Simgesi ateşin üstünden atlamak olan bir bayram: Nevruz...

Birey, toplum, millet olarak, aynı coğrafyada yaşadığımız çeşitli halklar, hatta insanlık olarak içinde bulunduğumuzu şiddet ateşinin üstünden atlamak zorundayız...

***

Nevruz her zaman birleştirici bir gücün simgesi olmuştur.

On beş bin yıl önce, Buzul Çağı'nın bitmesinin hemen önceki günlerde, Ortadoğu halkları avcı-toplayıcı üretim tarzından yerleşik yaşama geçti.  Yaşamla ilgili her şeyin dört mevsimin devranına bağlı olduğu bu çağda, Nevruz kutlamalarının Efsanevi İndo-Pers kralı Cemşid'in Nevruz kutlamalarını başlattığı kabul edilir.

Nevruz, ta o zamanlardan beri anasır-ı erbaa'nın, zorlu bir kışın ardından elbirliğiyle bahara selam durduğu gün olageldi. Doğal elementler diye bilinen ateş, toprak, hava ve suyu birleştirdi.

Bitkiler yaprak ve çiçekleriyle birleşti. Güneş toprakla,  sığırlar yavrularıyla, kuşlar civcivleriyle,  balıklar yumurtalarıyla,  âdemoğlu da bollukla birleşti.

Güneşin her iki yarım küreye eşit miktarda ışık gönderdiği bu günde, tüm tabiat özlemle erişmek istedikleriyle birleşti.

Nevruz budur çünkü...

***

Türklerde Ergenekon, Kürtlerde Demirci Kava efsanesi hep zor günlerden, daha güzel günlere geçişi anlatır. 

Kırım Tatarları "Keldı baar nur saçıp,/Navrez kokuy mor açıp,/Eşerdi çöller, dağlar,/Azan navrezim mübarek" diyen geleneksel Nevruz türküsünü söyleyerek ev ev dolaşırlar.

Her halkın kendine has bir Nevruz geleneği vardır.  Geleneklerin ayrılığı, milletlerin farklılığın kökenindeki asli unsurlardandır.

Yine de bahar bayramı, Nevruz, eski dünyanın Asya kıtası denilen kısmının, bugün kan ve gözyaşıyla yıkanan hatırı sayılır bir kesrini bölümlerini birbirine bağlayan bir gelenektir.

***

Bugün özellikle içinde yaşadığımız, bu cennet coğrafyada yaşayanların, bu Nevruz gününde savaşa, teröre, çatışmaya, gözyaşı ve nefrete sırtını dönüp, tıpkı soğuk günlerin ardından güneşin toprakla buluştuğu gibi barışla, kardeşlikle, huzurla birleşmeye ihtiyacı var.

Her gün farklı bir acıya uyandığımız, korktuklarımızın içinde el yordamıyla yol almaya çalıştığımız, hiç birimizin nereye gittiğini bilmediği bu günlerde farklılıklarla ayrışmaya değil, ortak paydalarda birleşmeye ihtiyacımız var.  

Ne kadar yaşarken geleceğine dair iyimser olmak için neden bulmakta zorlansak da bu birliktelik ve barışı özlüyor, onunla buluşmak istiyoruz.

Nevruz da tam olarak bu değil midir?

21 Mart Bahar Bayramı'nın tüm insanlığa, Ortadoğu'ya, Türkiye'ye, içinde yaşadığımız güzel memleket köşesine hoşgörü, birliktelik ve barış getirmesini, ateşin üstünden hep  birlikte atlayıp, yaşamın kaynağı olan toprağa yeniden ayak basmayı diliyorum.