Erdemir'in düzenlediği 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü etkinliği, "İğneyi kendine, çuvaldızı başkasına batır" diyen uçsuz bucaksız Anadolu bilgeliğini getirdi akla.

Edebali'yi, Akşemseddin'i, Mevlana'yı, Yunus'u, Karacaoğlan'ı yetiştiren Anadolu kültürü, bozkır bilgeliği, aynı zamanda hem mütevazı, hem kibardır... Belki de bu özlü deyişle asıl demek istediği "Çuvaldızı kendine, iğneyi başkasına batır," olsa gerek.

Kimsenin gazeteciliğini sorgulamak kimsenin haddine değildir. Bunları yapanları her ortamda kınamak gerekir. Ancak gerçek olan bir şey daha var: Gazeteciler, haber için gittikleri ortamlarda tutumlarına herkesten daha fazla dikkat etmeli...

Sonra da Erdemir... Sosyal yaşamın büyük alanından çekilen bir kurumun, sosyal alana en fazla nüfuz eden kesim olan gazetecilere yönelik etkinlik düzenlemesi ironik. Elbette neticede halkla ilişkiler meselesi falan... Kurumsal İletişim'in etkinliklerini günlük gazetelerin yayına hazırlanmaya başladığı akşama doğru yapmaması gerektiğini hala öğrenmemiş olmasına ne demeli?

***

Etkinlik öncesinde, giriş salonunda eski gazetelerin sunulduğu sergi etkinliği düzenlenmesi mesela... Düşünce güzel ama birçoğu (Hepsi değil birçoğu... Sayıları öbürlerinden az da olsa bunları ayrıntılı şekilde inceleyen meslektaşlar da vardı) açısından sıcak soğuk yiyecek içeceklerin sunulduğu kokteylin dekorundan öte ilgi görmedi.

Öte yandan meslek erbabının büyük bölümünün kokteyl masalarında geçirdiği vakte bakınca, konuşmacının süresinden aşırıp bu bölümü uzatma isteğinde olduğu da dikkat çekti. Esas etkinlik kokteyl imiş gibi bir izlenim oluşturdu bunlar... Konuşmaların özünü, eskiden hasbelkader selam verilen ünlü bir gazeteciyle ne kadar sıkı fıkı olunduğu ve eskiden yaptıkları bir işin ne kadar yankı uyandırdığı oluşturdu.

Etkinliğin 16.00'da başladığı göz önüne alınırsa, bu bölümün fazla ilgi görmesinin gazetecilerin büyük bölümünün yoğun araştırmacı gazetecilik faaliyetleri nedeniyle öğle yemeği yiyememiş olmasına yormak belki daha hayırlıdır.

İşin bu bölümünde en pozitif görüntü, Kurumsal İletişim Müdürlüğü yönetici ve çalışanlarının nezaketi idi. "Önemli, hayırlı, fedakar" dediler sağ olsunlar. Selam dünyanın temelidir, selam verdiler, güler yüz gösterdiler.

***

Konuşmacı Nuri Çolakoğlu, mesleki tecrübesi ve basın tarihinin neden-sonuç ilişkilerini hayli doğru okuyan mutedil sunumunda kimileri bilinen, kimileri bilinmeyen, kimileri de unutulan bazı detayları yeniden hatırlattı.

Gerçi sehven olacak ilk gazetenin 1600'lü yıllarda yayınlandığı yer olarak Hollanda yerine Almanya'yı gösterdi ama çoğunluğun aklı bu bölümde hala dişlerin arasındaki çöp şiş kalıntılarında olduğundan bu fark edilmedi.

Sonra gazetelerin yerel muhabirlerden vazgeçerek ajanslardan yararlanmasının ulusal basında tek tipleşmeye yol açtığını anlattı. Bu bir miktar eksik kaldı. Zira aynı konuşma değişik okur portföyüne sahip basın kuruluşlarına taban tabana zıt manşetlere dönüşebiliyor. Yani tek tipleşmeden başka bir şey ortaya çıkan. Demeç yorumlamaya dayanan masa başı haberciliği... Neticede, gündem oluşturan gazetelerden, gündem oluşturan siyasetçiler noktasına geldik.

Konuşmacı, Türkiye'de oluşan tek sesli ortamı yerel basının bozacağını söyleyerek ihaleyi teslim etti ama yerel basının tek sesli bir hal alması baskısını üreten yerel dinamikler konusu ayrıca oturup konuşmak gereken bir mesele olarak kaldı.

Yine de çok yararlı bir sunum oldu. Günlük gazete çalışanları arasında soru sormak istedikleri halde haberi yetiştirme kaygısı içinde sunumun hemen ardından ayrılmak zorunda kaldığına hayıflandı. Lakin saat itibarıyla yapacak bir şey yok...

Genel durum bu... Yukarıda anlatılmaya çalışanlar, bir etkinliğin tüm taraflarını belli açılardan iğneliyor olabilir.

İsteyen dikkatle okusun... Çuvaldız kime girdi?