En baştan söyleyeyim, Büyük İnsanlık denilen şey, neticesinden kendisi yararlanmayacağı eylemleri destekleme kabiliyeti ile akrabadır.

Kötüden emsal olmaz ama ayın karanlık yüzünde bir şeyden sadece kendisi yararlanmak isteyenler ve kendi yararlanmadığından başkasının da yararlanmaması gerektiğine inananlar, içinde bulundukları toplum veya grupları bu mantalite üzerine inşa edenler bulunur.

Ama bizim konumuz karanlık yüzdekiler değil, aydınlık tarafı tercih edenler... 

Karadeniz Ereğli'de gazeteci Şafak Negüzel'in haberiyle başlayan, özel çocukların ailelerinin ölümünden sonra da sıkıntı çekmeden yaşamasını amaçlayan bir vakıf kurma girişimine destek verenler gibi...

Netice ne olur şu anda bilmek zor. Fakat problemin ismi bir kez konulduktan sonra Büyük İnsanlık ailesinin fertleri mutlaka o işin çözümünü bulacaktır.

***

Karadeniz Ereğli'de eşini yitirdikten sonra 19 yaşındaki otistik oğluna bakabilmek için emekli olan Nusret Açıkgöz'ün, özel çocuklar için vakıf kurma hayali var.

Özel çocukların ailelerinin yerine hiç kendinizi koydunuz mu bilemiyorum. "Allah'ım canımı çocuğumla birlikte al" diye niye yakarılır? Bir ömür boyu özel çocuklarının ihtiyaçlarını kendi ihtiyaçlarının yerine koyduktan sonra, yaşlılık dönemleri geldiğinde, kendilerinden sonra kendi bakımını sağlayamayacak olan çocukları emanet edecek bir yer bulabilme kaygısını... Ne kadar akrabalık ilişkileri sağlam da olsa, bizim Türk toplumunda bile çok nadir kişinin üstlenebileceği bir sorumluluk değil mi bu?

Sosyal alanda niye bir araya geliyoruz? Neden diğer insanlarla sivil toplum kuruluşları, hemşehrilik, vatandaşlık gibi çatılar altında ortak hedefleri paylaşıyoruz? Çünkü kendi başımıza her türlü sorunu çözemeyiz de ondan. Tüm toplumsal sözleşmelerin bile temeli budur. İnsanların bir araya gelişleri, kendi başlarına yapamadıklarını başarmak içindir.

Emin olun, eğer ellerinde olsa, anneler babalar özel çocuklarının kendi ömürlerinden sonraki yaşamlarını düzenlerlerdi. Fakat bu bir iki kişilik bir çabayı aşıyor. Eğer bu problem aşılacaksa, toplumsal duyarlılığı yüksek başka bireylerin de katkısı şart.

***

Öneri şöyle:

Özel çocuklar için bir vakıf kuralım. Bu vakfa bir alan tahsis edelim. İçinde spor alanları, yemekhane, yatakhane, revir, oyun alanları, ailelerin çocuklarıyla vakit geçirebileceği ortamlar yaratılsın. Bu çocuklara iş ve üretim hayatına katılma eğitimleri verilsin, kısaca özel çocukların kendilerini ait hissedebilecekleri bir mekan olsun.

Neye ihtiyaç var bunun için? Tek cevap isterseniz iyiniyet ve çalışkanlığa ihtiyaç var olacaktır. Fakat daha detaylandırdığınızda, kamu kurumları ve sivil toplum kuruluşlarının desteği, netice almakta çok daha etkili olacaktır. Bu kurumların temsilcilerinin aynı zamanda vakıf idaresinde de aktif olarak rol alması halinde ise proje tadından yenmez.

Fakat öyle önemli potansiyellere hükmeden ekabirden olmaya da gerek yok. Eğer vatandaş, siz, ben, o ve bu zamirlerin çoğullarının desteği, ortaya çıkacak eserin toplumla sürekli temasını sağlayacak. Küçük bağışlar, etkinliklere katılım, özel çocuklarla ilgilenmek için gönüllü olmak, aklınıza gelebilecek veya gelemeyecek bin bir türlü şekilde katkıda bulunmak mümkün bu faaliyete. Hiç birine dermanınız yoksa, böyle bir girişimin değerini konu komşuya, eşe dosta anlatarak bile katkı verebilirsiniz.

***

Bir görüş vardır. İnsanoğlu kendisinden başkası için bir şey yapamaz der. Bu görüşe göre, bir fakirin karnını doyuran, aslında önce kendi vicdanını beslemiştir. Yaralı bir kuşu tedavi ettiren, kendi ruhundaki sakatlığı tedavi ettiriyordur. Bir çocuğun başını okşayan, kendi çocukluğundaki haline muhabbet besliyordur bu görüşe göre...

İster böyle olsun, isterse başka türlü—yani tüm iyiliklerden iyilik yapılan yararlanır şeklinde—olsun, netice pek fark etmiyor. İster kendiniz için bir şey yapıyor olun, isterse özel çocuklar için yapıyor olun, ortada Büyük İnsanlık ailesinin duyarlı fertlerinin halledebileceği bir problem var. Siz bir fark yaratacaksınız, sizden sonra gelen bir fark yaratacak ve dünya değişecek.

Bu işin başka bir yolu yok.