İşinde gücünde, normal vatandaşlar—anormal vatandaş mı var demeyin—olarak gündelik yaşamda karşılaştığımız, gazetelerde okuduğumuz, televizyonlardan izlediğimiz haksızlıklara, zulümlere, yolsuzluklara kızarsınız.

Öfke insani bir durum ama ortalama Türk insanı birini boğazlanırken görse,  ne yapar acaba? Acaba polisi mi arar, ambulansa mı haber verir yoksa "Aman şahit yazmasınlar" diye yolunu değiştirmeyi mi tercih eder?

Böyle durumlarda nasıl davranılacağı konusundaki tutumlar, toplumun bilinçaltı hafızasındaki, "Güçlüden korkma" dürtüsü tarafından şekillenir.

Devletten korkarsın, polis gelir kaş  çatarak ifadeni alır, suçluymuşsun gibi hissettirir.  Tanık diye mahkeme mahkeme süründürür.

Mafyadan korkarsın, ya ihbar edenin ben olduğum ortaya çıkarsa, bu tiplerin kesik kulakları iyi durar diye kaygılanırsın, başıma bir iş gelirse diye çekinirsin.

 Babadan korkarsın, Polis ifade almak için karakola götürse, olayla ilgin olmadığını evde anaya babaya anlatamazsın.

Patrondan korkarsın, polis ikide birde seni ararken kapının önüne koyabilir çünkü. Şahit olduğuna, mahkemeye bu yüzden çıktığını söylesen de inandı mı inanmadı mı bilemezsin. Zira işinin aksadığını bilir patron, senin  devletine milletine bağlılığın onu ilgilendirmez...

Televizyonlarda, gazetelerde okuduğunuz,, kimi zaman da yaşadığınız sokakta, köşedeki evde kabul edilemeycek bir cürüm yaşandığını işittiğinizde, bunu bilen insanlar nasıl susmuş  diye öfkelenirsiniz.  Açıklayamazsınız...

Sebebi korkudur.

***

Kdz. Ereğli'de yaşanmış  olaylar...

2010 yılı Nisan ayının ortalarında Ereğli Pazaryeri bölgesinde  bulunan üç işyerine aynı gece hırsız girdi. 

Hırsızlar, iki işyerinde derme çatma çatıdaki oluklu teneke sacı kaldırarak, diğerinde de küçük havalandırma  penceresini kullanarak işyerlerine giriyor.  Laptop bilgisayar,  işyerinde unutulmuş bir cep telefonu,  biraz para  kayıp...

Muhabir olayı haber yapmaya gidince birinci işyeri, "Patron yok biz karışmayız" der.

İkinci işyeri olayı ballandıra ballandıra anlatır—muhabir için günüi kurtaran, keyif verici bir durum—nihayet yeri gelince bir cümle ile tutumunu anlatır: "Polise haber vermedim"

Üçüncü işyeri ise "Tamam, işyerime hırsız girdi ama benim adımı yazma, işyerimin adı da geçmesin. Polis biliyor" diyor.

   Küçük bir pencereden girilerek uğranan üçüncü işyerinin sahibi ise olağandışı sayılacak bir tutum içine giriverdi.

   "Tamam, böyle bir şey oldu ama benim adımı yazma... İşyerimin de adı geçmesin. Polis olayı biliyor."

Bir tek "Hırsız haklı kardeşim, kabahat bizde" demedikleri eksik.

***

Trajikomik bir olay...

Bir  Ramazan  Bayramı arifesinde,  sisli bir gece vakti Ereğli-Zonguldak karayolu üzerinde,  iki araç, yolda on metre arayla dolaşan iki ineğe çarpıyor.  Araçlar haşat, inekler telef...

Muhabir olay yerine gider, araçlardan biri tanıdık çıkar. Olayın teferruatını alır. Öbür araç sürücüsüne gider. Araç sürücüsü tepki koyar...

"Adımı yazma kardeşim, aracımın  fotoğrafını çekme, plakasını yazma"

"Niye?"

"Aracın adı kazalıya çıkar, değeri düşer!"

Sahtekarın aklına gelene de bak!

Öbür ineği telef eden tanıdık sürücü muhabire yaklaşır...

"Yazma abi, ben tanıyorum, bunlar tekin adamlar değil... Başına bir iş gelir!"

Bunun daha fazlası olsaydı, ancak ineğini kontrolsüz salan mal sahipleri ile yolda dikkatli s eyretmeyen sürücülerin bir araya gelip hıncını muhabirden çıkarması olurdu.

***

"Ortalama", "Normal vatandaş" ifadeleri artık hakları ve sorumluluklarıyla bir bütün olan ideal bir kavramı temsil etmiyor bu ülkede.

Televizyon izlerken, gazete okurken öfkelenen ama gündelik hayatta karşısına çıktığında üç maymunu oynayan bir insan tipini temsil ediyor.

Sonra da "Eşkıya dünyaya hükümdar olmaz" deniyor... "Olmasın" denmek isteniyor. Ama olabiliyor.

Böyle başa böyle traş hali yani...