Birkaç günlük mecburi aranın ardından kaldığımız yerden devam ediyoruz. Havalar iyice soğudu, yollar buzlandı, karayolları, özel idare ekipleri iyi iş çıkardı. Hayatın rutininde önemli bir aksama yaşanmadı.

Hükümet, muhalefet, siyaset bildiğiniz gibi... Bir yandan kendi dışındaki gelişmelere odaklanırken, bir yandan da kendi gündemlerini—başkanlık, anayasa değişikliği, lehte aleyhte açıklamalar falan—devam ediyor.

Yerel siyaset ve kamusal alan da kendi rutinlerini izliyor. Belediye Başkanı mahalleleri dolaşıyor, TSO Başkanı gündeme ilişkin görüşlerini anlatıyor. Kendi açılarından önemli konuları çözüme kavuşturuyor, önemli eleştiriler getiriyorlar. Yine de bazı diğer meselelere bakıldığında hayatın rutinini kırma potansiyeli taşıyan gelişmeler değil bunlar.

Bazı diğer meseleler deyince, en başta Şehit cenazeleri geliyor. Gencecik fidanların bayrağa sarılı cenazeleri gelmeye devam ediyor. Öyle sık geliyor ki neredeyse rutine dönüşüyor. Bundan kaygı duymamak elde değil. Zira şehit cenazeleri havanın yağması, güneşin açması gibi bir rutin değil. Göçüp gidenler birer can. Kendi başına birer evren... Dün buradalar, bugün gitmişler.

Bir görüşe göre, yaşanan her gelişme evreni ebediyen değiştirir. Aynı nehirde iki kere yıkanılmaz. Zonguldak gibi dar bir bölgede bir hafta içinde dört şehit cenazesi gelmesi zor bir olay. Şehitlerin aile ve yakın çevrelerinin ebedi bir mahrumiyet halinde yaşayacağını kestirmek kolay ama toplumun ruh halini ne ölçüde etkilediğini tespit etmenin bir yolu yok.

Şehit cenazelerinin olmadığı, haberleri, patlama, saldırı haberleri olmasın diye ümit ederek açmadığımız bir dünyayı özlüyoruz. Bir yandan yürekler öfkeyle yanıyor ama mantık, öfkenin sorun çözmek için iyi bir araç olmadığını hatırlatıyor. Çocuklarımıza şiddetin kasıp kavurmadığı bir ülke bırakma borcumuz var ama nereden başlamalı, ne yapmalı bilemiyoruz. Her şey süt liman olsa bile yaşanan acıları yok sayabilecek miyiz, öfkemizi de cenazelerimizle birlikte bir daha çıkarmamak üzere gömebilir miyiz o da belli değil.

***

Dünya binbir güçlükle dolu... Her güçlük için bir kolaylık da var.

Zonguldak'a bağlı Ense köyü'ne birkaç kez gitmişliğim vardır. Hep yaz aylarında gitmiş olmama rağmen, kış koşullarının inanılmaz zorlu yaşandığını tahmin etmek zor değil. Kapanan Sivriler Beldesi'ne yakın, Zonguldak'ın en yüksek köylerinden birisi burası. Hani şairin "Orada bir köy var uzakta" dediği yerlerden biri. Gitmesek de, kalmasak da bizim köylerimizden...

Geçenlerde gazetelerin köşesinde kalmış bir haberde, buradan yapılan bir hasta nakil operasyonu anlatıldı. Bir şehit babası rahatsızlanıyor. Hastayı hastaneye yetiştirmek kolay değil. Burada Ulusal Medikal Kurtarma Ekipleri (UMKE) devreye giriyor. 2 saatlik bir operasyonun sonunda hastayı hastaneye ulaştırıyorlar.

Son birkaç yıl içinde çok sayıda UMKE operasyonu ile hayata dönüş hikayeleri okuyoruz. Haberlere yansırken sadece "Olan şeylerden biri" gibi yansıyor ama bu birimde görev yapan arkadaşların her operasyonu birer destan gibi anlatılmaya değer işlerden... AKUT'un depremlerde, TTK tahlisiye ekiplerinin maden kazalarında gerçekleştirdiğine benzeyen, belki çok daha çeşitli kurtarma işlerine imza atıyorlar. Şimdilik daha fazla takdiri hak ettiklerini söylemekle yetinelim. İyi ki varlar.

***

Hayat devam ediyor...

Babam Recep Aksakal'ı ebedi istirahatgâhına tevdi ettik. Toprağı bol olsun, kendisi artık dünya gailesinin uzağında bir yerde.

Birçoğu mevki makam sahibi büyüklerimiz başta olmak üzere çok sayıda dostum, yakınım aradı taziyelerini iletti. Her birinin iyi dilekleri, isimlerin önündeki unvanların çok üstünde, insani bir yakınlık ve paylaşma anlamı taşıyor. İsimlerini tek tek saymak mümkün değil ama hepsi eşit değerde ailemiz için. Hepsi var olsun, sağ olsun.

Cenazemize iştirak edebilenler oldu, hava koşulları nedeniyle edemeyenler oldu ama tüm hepsi eşit değerde dostlarımın yakınlığını, sıcak desteklerini her an yanımda hissettim. Tek kaygım, iyi dileklerine yeterli sıcaklıkta karşılık verip veremediğimi bilememek oldu.

Hepsine yürekten şükranlarımı sunuyorum.