Bayram geldi kapıya dayandı. Moraller bozuk. Umutlar dışında—gecenin en karanlık anının şafağın yaklaştığı an olduğu önermesinden beslenen umutlar— elde bir şey yok.

Tarih bu halkın en büyük badirelerin arkasından, daha zinde daha dinç olarak doğrulduğunu gösteriyor ama bu durum yaşanan sıkıntıları, zorlukları, acıları unutturur mu derseniz orası oldukça şüpheli...

Halk türküsü tam da bu günleri anlatmak için yazılmış gibi değil mi?

Geceler yârim oldu/Ağlamak kârım oldu

Her dertten yıkılmazdım/Sebebim zalim oldu

Bayram gelmiş neyime/Kan damlar yüreğime...

Ellerin yâri gelmiş/Gülmek benim neyime...

***

İstanbul Atatürk Havalimanı'nda patlama olmuş, 42 can gitmiş, yüzlerce kişi hastanede, binlerce kişi yasta. Milyonlarca kişi kederli ve öfkeli.

Yaşanan ilk değil. Maalesef herkesin korkusu son da olmayabileceği. Hain saldırıların ülkeye can maliyeti dışındaki maliyetlerini konuşmak bile doğru değil ama Türkiye'nin Ortadoğu'daki model ülke olduğu söylemleri artık konuşulmuyor.

Dahası Bunun yerine hem iç basında, hem dış basında Afganistan'a, Irak'a, Suriye'ye dönüşme eğiliminden söz ediliyor.

Terör eylemleri bir türlü son bulmamış. Vatandaş, her gün şehit haberi almaktan korkarak televizyonları açar olmuş . Şehit haberleri geldiğinde, akraba talükattan askerlik hizmeti yapanları teker teker gözünün önünden geçirir, şehitlerin geride bıraktıklarının gözyaşları üzerinden her toprağa düşen vatan evladıyla, evlatsız anneler, kocasız kadınlar, babasız çocuklarla akraba olmuş herkes.

"Bu iş son bulsun artık" dileği, yüreğin içinde her geçen gün daha da yüksek sesle dile getirilir olmuş.

***

Otomobile Kepez yönünde giderken, Cevizler'de duruyorsun. İki çocuk ışıklarda bekliyor. İkisi de esmer güzeli... Ellerinde bir kağıt. "Biz Suriyeliyiz ne olur yardım edin" yazıyor. Bu yazıyı göstererek arabalardan sadaka topluyor.

Suriyelinin bizim memlekette ne işi var diye kızıyorsun. Binbir sıkıntı içinde kendi sıkıntılarını sana yansıttıkları için Suriyelilere kızıyorsun.

Üç yüz metre ileride kamyonun altında yatmaya mecbur kalmış çocuklar varken, sıcacık evinden iftar sofrasına oturduğun için kızıyorsun.

İnsanları sırf insan oldukları için eşit görmenin önüne geçen her türlü ayrımcılığa kızıyorsun. Küçük çocukları dilenmekten alıkoyamayan devlete, kurumlara kızıyorsun.

Bu dünyanın düzeni neden hep böyle gelmiş, böyle gidiyor diye kızıyorsun.

***

Bayrama dört gün kala pazaryerinden, çarşı içinden, Meydanbaşı Caddesinden, Erdemir Caddesinden yürüyorsun.

Elbette aylardan Ramazan. Ancak öyle bile olsa, bayrama bu kadar kısa süre kala sokaklar, dükkanlar her zamanki gibi ışıl ışıl değil. Esnafın bayram ucuzlukları, promosyonları vb vitrinleri süslemeye ne hikmetse başlamamış. Ereğli'nin yarısında Pazar kurulduğu bayramlar geride kalmış. Zaten sokaklardaki vatandaşlarda da öyle pek alışveriş havası yok.

Erdemir'den yükselen tozların genzinizi yakıyor. Zonguldak bölgesinde Kronik Obstkrüktif Akciğer Hastalığının bu kadar yaygın oluşunu daha ziyade madencilik sektörüyle ilişkilendiren, cevher tozlarını bu işe dahil etmeyen tıp otoritelerinin yazıları geliyor aklına.

Televizyonlarda turizm sezonunun şu nedenden, bu nedenden ne kadar kötü olduğu, İngiltere'nin Brexit'inin Türkiye'yi ne kadar olumsuz etkileyeceği, konuşuluyor.

TTK özelleştirilecek, üstelik sürüyle termik santral gelecek deniyor. Zonguldak'ın can damarı kopacak. Bunca işçinin durumu ne olacak? GMİS'in düzenleyeceği eylemler bu gidişatı durdurabilecek mi?

Kamu işyerlerindeki taşeron işçilerinin kadroya alınması için verilen sözler bir türlü neticeye ulaşmadı. Bu devlet böyledir işte... Kamu işyerlerini özelleştirir, kamuda özelleştirdiği hizmetlerde çalışanları ise kamulaştırır. Mantık bunun neresinde deme... Devlet işi mantıkla çözülmez.

Bu ortamda mübarek Ramazan Bayramı geldi deniyor.

Türkünün söylediği doğru değil mi?

"Bayram gelmiş neyime/kan damlar yüreğime..."