Bazı işlerin ne olduğunu sormaktan bıktık, bıkıyoruz, anlaşılan daha çok bıkacağız.

Mesela, kent meydanı işi için elzem kabul edilen Hükümet Konağı'nın belediye hizmet binasına taşınma işi... İki ay önce Belediye Başkanı Hüseyin Uysal'la birlikte gezdiğimizde, en kısa sürede tefrişatın tamamlanarak taşınmaya başlanacağı söylenmişti.

"En kısa süre" kavramı muğlak bir kavram. Her geçen gün biraz daha geleneksel zaman birimlerimizden "Üç gün mü desem, üç yıl mı desem" veya "Çıkmaz ayın son çarşambası" gibi bir anlama geliyor galiba.

Zira iki ay hayli hatırı sayılır bir süredir ve hükümet konağı taşınmak şöyle dursun, olduğu çanak biçimli çöküntünün içine daha da yerleşiyor gibi...

***

Burası böyle de başka yer farklı mı ki?

Sözde şehirlerarası terminal, yıl sonuna kadar taşınmaya başlayacaktı. Geçenlerde bir yolcu uğurlama için gittim de, otobüsler sanki yüz yıl daha burada hizmet verecekmiş gibi coşkuyla gidip geliyor. "Taşınmaya başlanacağı" tarihten bu yana bir ay geçti. Yeni terminal olduğu yerde sinek avlamaya devam ediyor.

Gerçi açıklamalara bakarsanız yeni terminal bundan üç yıl önce hizmete başlayacaktı. Herhangi bir engel yoktu. Sonra araya bir kavşak, üstüne bir köprülü kavşak sıkıştırdılar, işi buna bağladılar. Sonra yine bir ışıklı kavşak düzenlemesiyle hizmete gireceği söylendi. Ne gezer! Herhalde bu yeni terminal yine kös kös hastane kavşağının ve bağlantı yollarının yapılmasını bekliyor. Her tarafımız ciddiyet ya!

***

Hah, hastane kavşağının acele kamulaştırma işi bitti, kısa sürede çalışmaya başlanacak denildi. Nihayet!

İnşallah kısa sürede başlanacak. Bu da diğer işler gibi olursa—ki aslında bunun diğer işlerden şu ana kadar bir farkı olduğunu görmedik, zira şu veya bu sebepten uzadıkça uzayan işler arasında ilk sıralarda yerini koruyor—köprülü kavşak bir işin nasıl yapılmaması gerektiğinin örneklerinden biri olarak anıtlaşmaya başladı bile.

Bu yolda kim ne derse desin, en başarılı işlem, yağışlarda bozulan servis yolunun asfaltının yenilenmesi oldu. Aslında o zamanlar bu işin uzun süreceğini öngörmek gerekirdi ama umut bu ya... Gönül hemen bitsin istediğinden geleceği görememişiz. Normalde o kavşağın yapımı için geçen sürede Dombay Deresi'ne üç tane viyadük yapılabilirdi!

***

Şu üniversite kampüs meselesini atlamayalım dostlar!

Kampüs dediğiniz Ereğli için önemli ama normalde iş olarak bakınca, öyle aman aman büyük bir kompleks değil. Kampüs işini konuşmaya başladığımızdan bu yana geçen sürede, memleketteki yerleşik kampüslerin yarısı yıkılıp yapılabilirdi ama ne hikmetse Ereğli'de işler öyle yürümüyor.

Avam proje hazır denildi, ne hikmetse sonradan Belediye ile TSO avam proje konusunda yeniden anlaştı, hemen ardından uygulama projesine çıkılacak denildi, sonra kalkınma bakanlığından uygulama projesi için ödenek gelecek denildi. Sonra da uygulama projesiyle birlikte uygulama ödeneği de çıkacak denildi...

Her bir açıklama, iktidar partisinin ilçedeki büyük başarıları arasında kabul ediliyormuş gibi bir havayla yapıldı. Bir de ne duyalım, askeriye burası için talepte bulunmuş, biraz daha gecikmiş. Fakat bu engel de aşılmış filan.

Çocukken oynadığımız "Etap" oyununa benziyor. Eğer sürdüğünüz taş veya gazoz kapağı çizgilerin dışına çıkarsa bir önceki etaba geri dönüyorsunuz. Aynen öyle!

Biz başlangıç noktasından bir türlü ayrılamıyoruz.

***

Yazı ilerledikçe kendimizi gemlemeye çalışıyoruz. Ama o kadar çok uzayıp giden iş var ki hangi birini yazalım?

Mesela, Kandilli'de, Alacaağzı Ocağında özel sektörün pılısını pırtısını toplayıp sekiz yüz işçiyi kapı önünde bırakmasının ardından hemen iddialı açıklamalar yapıldı. İki üç ihale yapıldı ama burayı alan olmadı. Yine bir ihale yapılacak, bu kez garanti diye açıklamalar yapılıyor.

Tersaneler meselesi, Ereğli Zonguldak Yolu, Ereğli Devrek Yolu, ikili öğretimin sona ermesi falan filan... Konuşmaya geldi mi, her nutuk bir kurtuluş savaşı sonrasında edilen laflarla dolu ama elde yok, avuçta yok.

Tüm bunları alt alta yazınca nasıl gözüküyor sizce?