Gözlerinizin önündeki kötü manzarayı, olumsuz bir durumu, acıtan bir olayı, gözlerinizi kapatmak suretiyle ortadan kaldıramazsınız. Hatta tersini söylemek belki de daha doğrudur. Yani eğer bir konuda düzeltilmesi gereken bir şey varsa, gözünü dört açmak daha iyi sonuç verir.

Günlük hayat olağan kanallarında akıp giderken, insan olarak ister istemez bu olağan akışın dışındaki şeylerle ilgili üç maymunu oynamak hepimize kolay gelir. Yine de bir an gelir, şapkanızı önünüze koyup "Nereye gidiyoruz?" diye sorgulamaktan başka çare kalmaz.

Emniyet mensupları ayakta durmakta zorlanan bir delikanlı görüyor, "Ne içtin sen?" diye soruyor. "Toz alkol" cevabını alıyor. Olay trajikomik. Ya delikanlı alkolün toz halde bulunabildiğini sanıyor, ya öyle olmayacağını biliyor da bunu polisin yutacağını sanıyor yahut "Toz Alkol" adıyla satılan yeni bir narkotik madde ortalıkta dolaşıyor.

Neticede sonuç değişmiyor. Kolluk kuvvetlerinin yaptıkları çalışmalar, çeşit çeşit narkotik maddenin etrafta kol gezdiğini gösteriyor. Yakalananların bir kısmı kamuoyuna yansıyor, bir kısmı yansımıyor. Peki ya yukarıdaki örnekteki delikanlı gibi ancak kullandıktan sonra ortaya çıkanlar, peki hiç yakalanamayanlar?

***

Bu satırların yazarı –ki elli yıla yaklaşan bir ömrün neredeyse tamamını Ereğli'de geçirmiştir— herhangi birinin sokağa çıkıp da bu narkotik maddeleri nasıl temin edeceğini bilmiyorken on beş yaşında bir delikanlının bunları kolaylıkla bulabilmesini sorgulamak gerekmez mi? Benim, komşunun, sizin çocuğunuz bu maddelere nasıl ulaşacağını nereden biliyor?

Aslında bir açıdan—bu maddeleri satan caniler açısından—düşününce, özellikle kaynağı ve içeriği belirsiz narkotiklerin yetişkinlere satılmasının güç olacağı akla geliyor. Bu nedenle özellikle de ergenlik çağı buhranları içinde kendine dünyada bir yer arayan gençler, bu maddelerin ticaretini yapanların hedef kitlesi haline geliyor muhtemelen.

Eroini, kokaini de vardır belki ama esrar, bonzai, uçucu-kokulu maddelerin kullanılması sonucu ortaya çıkan haberlerin sıklığına bakılırsa, bunlara ulaşmak olması gerekenden daha kolay hale gelmiş anlaşılan. İkinci anlaşılan şey de gençlerin bu tür maddelere teşne hale gelmesine yol açan bir psikolojiye giderek daha kolay girdikleri şeklinde. Neden bu gençler spor, sanat, bilim, zeka oyunları vb gibi şeylerle uğraşacaklarına narkotiklerle kendinden geçme arayışına giriyor diye sorgulamak gerekir.

Çocuğumuzun—sizin, komşunuzun çocuğu—narkotik tuzaklarında gençliğini heba etmiyor olması, gözünü kapatıp başını başka tarafa çevirmeniz için gerekçe olamaz. Yarın öbür gün "Bana dokunmayan yılan bin yaşasın" düşüncesinin kötülüğü kapınızın önüne yapıştırdığını, geri dönüş için çok geç olduğunu fark etmeden önce gözlerinizi dört açmakta yarar var.

***

Bir problem yaygın hale geldiyse, bunun çözümü için yapılması gereken çalışmalar da ona göre kapsam kazanmış demektir. Bu meselede çözüm çalışmaları kolluk kuvvetleri, eğitimciler ve ailelerin ortak sorunudur bu. Yani yasal düzlemde, sosyal ortamda ve evde ayrı ayrı mücadele etmek gerekir.

Ne yazık ki genelde birinin felaketi öbürünün eğlencesi olabiliyor. "Toz Alkol" kullandığını iddia eden delikanlı, çocukları dizinin dibinde duran ebeveynlerin, "Neler oluyor, halimize şükredelim" deyip, sahip oldukları üzerinden bir mutluluk vesilesi üretmesine yol açacaktır belki. Üç kere yanlış bir tutum bu.

Çünkü kara renkli koyunun sizin ağılınızda olmaması gibi bir şey değil bu. Aynı toplum içinde yaşadığınız bir fert, tüm topluma bulaşma tehlikesi olan bir hastalıkla boğuşuyormuş gibi bir durum.

Aslında aile dediğimiz tespihin ne zaman kopup, çocukların döküldüğünü anlamak aileler açısından fazla zor değil. Akşam giderek geç saatte eve gelen çocuklar, arkadaşlarıyla takılmak için sürekli evden çıkmalar, sinirli haller gözlemlendiğinde en azından sigara kullanımı konusunda uyanık olmakta yarar var.

Tehlike kapıya dayandıktan sonra yapılması gerekenler konusunda geç olabilir. Eğer gözünü açacaksan bugün aç.