Günlük iş stresi, iş yorgunluğu insanı geriyor. Sinirler zayıflıyor, geriliyoruz. Evimizde eşimize /çocuklarımıza /çevremizdekiler/arkadaşlarımıza/dostlarımıza patlıyoruz.

Acaba bu yaptığımız doğru mu?

Patlamaya hazır bomba gibi yaşamak doğru mu? Asla doğru değil.

Mazeretimiz hazır; Geçim derdim var, kazandığım para yetmiyor, maaşım yeterli değil, ihtiyaçlarımı karşılamakta zorlanıyorum, borçlarımı ödeyemiyorum

Diğer yönden; Şehrin gürültüsü, ulaşım zorluğu, iş zorluğu var geriliyorum.

Birde; çevre ortamı var; Fikirlerimi, düşüncelerimi paylaşmakta zorlanıyorum Beni kimse anlamıyor.

Bu konuyu irdeleyelim;

Öyle bir duruma geldik ki, insanlar sadece kendi görüş ve düşüncelerini haklı buluyorlar. Karşısındaki kişiye saygı göstermiyorlar Ben seni dinliyorum ama o ben haklıyım diyor dinlemiyor. Sabit fikirli bir toplum olduk

Birde tepki gösterirler; Ben seni dinleyecek değilim Benim doğrularım bana yeter Ya senin doğru dediklerin doğru değilse, doğrudur doğrudur derler. Gerçekleri anlatırsın kabul etmezler, bir de ben kaynaklardan araştırayım demezler. Benim duyduğum doğrudur derler. Okumazlar /okumaktan korkarlar çünkü gerçekler güneş gibi aydınlatır Sana da tepkisini koyarlar "sözlerinle insanları zehirleme "derler. Kendi görüşü dışındaki her düşünce –fikir-  bilgi onun için yanlıştır. Onun için diyorum ya; Yanlış insan, yanlışın içinde yaşamayı onur sayarlar Karanlıktan aydınlığa çıkmaya korkarlar. Oysa Her insanın hataları vardır bunu görmek, kabul etmek erdemliğini yakalamak gerek.

Birde bizde karşısındakini dinlememe hastalığı var. Hep ben konuşacağım, hep beni dinlesinler veya ben varlıklıyım ben etken olmalıyım Doğrusu bu değil Az konuş, öz konuş, bilime /bilgiye dayalı konuş ki saygı göresin yoksa bilgiden yoksun konuşmak seni değerli insan kılmaz.

Şunu da belirtmek istiyorum;

"Her insan ilminin derinliği kadar bilgi sahibi olurlar. Bilgi sahibi olmayanlar kulaktan duyma konuşurlar" Bu  sözüm kulağınıza küpe olsun.

Gönül sohbetlerinde  demlenmeyi bilmek gerek. Yoksa ham kalırsın yazık edersin ruhuna da /bedenine de /yaşantına da. İlme /bilgiye ve bilgi aktarana saygı duymalıyız. İlimle, bilgiyle besleyelim beynimizi Bunun dışındaki yaşantılardan uzak duralım Dedim ya,  gönül sohbetlerinde ilimle/bilgiyle demlenelim, yoksa ömrümüz ve özümüz ham olarak gelir geçer. Beyhude yaşamış oluruz.

Bu değerlerden sonra soruyorum kendimizi ne kadar tanıyoruz?

İnsan olarak kendimizi yargılayabiliyor muyuz? Bazı konularda ben haksızım diyebiliyor muyuz? Hatalarımızı görüp, düzeltme yoluna gidiyor muyuz?  Yeri geldiğinde özür dilemesini biliyor muyuz? Özür dilemenin bir erdemlik olduğunun farkında mıyız? Toplumda konuşmayı da/dinlemeyi de biliyor muyuz?  O zaman saygın bir insanız.

Hak edene hak ettiği değeri verirsen, sende hak ettiğin değeri görürsün.

Yanlışın içinde olmazsan, doğruların içinde olursun.

İlim ile demlenirsen pişersin, olgunlaşırsın, saygı görürsün, gönüllere inersin, gönüller kazanırsın.

Sevmek, sevilmek, sevgide yaşamak düsturun olsun hoşgörü, bağışlamak, gönül almak ilken olsun.

Kendini tanıyorsan, kendinle barışık yaşıyorsan aşamayacağın sorunlar yoktur Önce sen kendini aşmalısın, yükseldikçe gönülde gururu /kibiri   eritebilirsen; Derviş gönüllü olursun, insan olmanın erdemliğini yakalarısın. Saygılarımla Eğitimci-Araştırmacı Yazar- Şair HARUN KARA