Gazetecilik mesleği sadece bir iş midir, yoksa daha geniş bir çerçevesi de var mıdır?

Mesela, temel fonksiyonu demokrasiyi her an yeniden üretmek olan başka bir meslek gösterebilir misiniz?

1605 yılında Abraham Verhoeven adındaki Hollandalı Amsterdam'da "Nieuve Tijdinghen" isimli gazeteyi çıkardığında, Avrupa'da burjuvazi yeni yeni palazlanıyordu, okuma yazma saraylar ve kiliselerin imtiyazları arasındaydı. İşin ilginci, burjuvazinin gelişmesinin bile büyük oranda bilgi alış verişini sağlıklı olarak gerçekleştirebildiği bu tarihten sonra gerçekleşmiş olmasıdır.

Toplumların yaygın olarak okuryazar hale gelmesi gazetelerin kuruluşundan sonradır. Milliyetçilik, özgürlük, eşitlik, soyut bir insanlık, insan hakları—ve elbette demokrasi— gibi kavramları ilk ortaya atan ve yaygınlaştıran, dünyanın çeşitli ülkelerindeki gazetelerde yazan yazarlardı.

Elinizde tuttuğunuz gazete, bir zamanlar büyük fikirler çağının kapısını açan bir anahtardı.

Bu yüzden gazetecilik sadece bir meslek değil, tüm toplumun bilgiye erişmesine ve kendi görüşlerini ifade edebilmesinin—ki bu demokrasinin birinci şartıdır—aracı olageldi.

Ne kadar çeşitli sınırlamalar ve baskılar altında kalsa, iktidar ve gücün yakınında durmayı kariyer kabul edenlerin sayısı giderek artsa bile bugün de böyledir bu.

Bu yüzden dik durabilen, ilkelerini koruyabilen gazeteciler, eğilip bükülenler, ilkelerini para veya itibar karşılığında pazara çıkaranlardan değerlidir.

***

Bir yerlerde okumuştum, bir yazar—Marquez diye aklımda kalmış—insana en çok benzeyen şeyin, o insanın ölüm biçimi olduğunu yazmıştı.

Bu hipotezin doğruluğunu kesin kabul etmek acelecilik olabilir ama belki cenaze merasimleri için bu daha doğrudur.

Kimileri vardır, karşıda mor gölgeler halinde gözüken tepeleri yarattığını, kendileri dışında dünyanın sadece kaplumbağanın sırtındaki bir çanak olduğunu düşünür. Her faninin tadacağı ölüm kapıya dayanıp da bir namazlık saltanat için musalla taşına konulduğunda, geçmiş kibrinin ne kadar boş olduğu ortaya çıkar böylelerinin.

Bir de başka türlü insanlar vardır. Bunlar apolet veya koltuk şeklinde karşılığı olmayan ilkelere sahip, dostluk, yardımseverlik, insancıllık niteliklerine haiz, adil olmayı zengin olmaya tercih eden kişilerdir. Bir kez musalla taşına konulduğunda, nasıl bilindiğine ilişkin soruya cevaben verilen "İyi bilirdik" sözcüğü, dudaktan değil gönülden gelir onlar için. İnsanların unutmak istediği değil, unutmak istemediği kişilerdir onlar.

Ali Suat Eser'i de bu kişiler arasında hatırlayacağız.

***

Karadeniz Ereğli'de yayın yapan çok sayıda gazete arasında, pek az mektepli, yani iletişim fakültesi (Eski adıyla Basın Yayın Yüksekokulu) mezunu çalışır.

Benim tanıdığım dört mektepli gazeteci arasında ilk sıraı Ali Suat Eser'indir. Mesleki nitelikleri kadar, nezaketi, duruşuyla da örnek olmuş kişilerden. Kendisini bugün son yolculuğuna uğurladık.

Birlikte hiç çalışmadık ama yan yana çalışan arkadaşlarının hepsinin mesleki ve insani niteliklerini övdüğü, örnek gazetecilerdendi. Karadeniz Ereğli'de "Üstat" veya "Duayen" unvanını hak etmiş gazetecilerden biriydi. Sadece kurduğu gazeteler, yaşattığı yayın organlarıyla değil, aynı zamanda Ereğli'de gazetecilerin mesleki bir sivil toplum kuruluşu çatısı altında örgütlenmesine emek verenlerden

Daha önce ağır tedavi süreçleri geçirmiş, bin bir türlü mihnete katlanmış, her seferinde yaşama tutunmayı başarmıştı. Tüm ölümler erkendir, tüm ölüm haberleri beklenmediktir ama Ali Suat Eser'in vefatı beklenmedik oldu.

Kendisine Allah'tan Rahmet, yakınlarına ve dostlarına başsağlığı diliyorum.